Protokół odzysku czynnika chłodniczego wzór do pobrania i druku

Nasza ekipa wspolnydom wilga Aktualizacja: 11 sierpnia 2026 r.

Protokół odzysku czynnika chłodniczego to dokument, bez którego żaden legalny demontaż klimatyzacji czy pompy ciepła nie może się obejść. Wzór takiego protokołu można pobrać wprost ze stron Krajowej Administracji Skarbowej lub od operatorów LCO, lecz sam formularz to dopiero wierzchołek góry lodowej. Pod spodem czeka art. 22 Rozporządzenia 1005/2009, Ustawa o substancjach zubożających warstwę ozonową, opłaty środowiskowe indeksowane inflacją i realna odpowiedzialność karna za każdy gram R22, który ucieknie do atmosfery.

Protokół odzysku czynnika chłodniczego wzór

Krok po kroku: procedura odzysku czynnika R22 i R32

Demontaż urządzenia z czynnikiem chłodniczym zaczyna się od sprawdzenia świadectwa kwalifikacji F-gaz. Bez ważnego dokumentu technik nie może legalnie dotknąć zaworów serwisowych. Właściciel instalacji powinien zażądać numeru certyfikatu i wpisać go do umowy serwisowej, bo w razie kontroli GIOŚ brak certyfikowanej osoby przy odzysku oznacza automatyczny mandat.

Sam odzysk przebiega w jednej butli. Stacja odzysku podłącza się do zaworów, wytwarza podciśnienie i zasysa czynnik do cylindra oznaczonego odpowiednim kolorem oraz symbolem. R22 trafia do butli oznaczonych ciemnym paskiem i napisem „chlorofluorowęglowodór", R32 do cylindrów dla HFC. Mieszanie różnych czynników w jednym zbiorniku to błąd, który później uniemożliwia regenerację.

Gdy butla się zapełni, wagowy odczyt z dokładnością do 0,1 kg trafia do protokołu odzysku czynnika chłodniczego. W tym samym dokumencie odnotowuje się typ urządzenia, numer seryjny, datę demontażu i ilość odzyskanego medium. Wzór formularza zawiera rubryki na ciśnienie końcowe (powinno wynosić -0,8 bar lub niższe), czas trwania odzysku oraz temperaturę otoczenia.

Po zakończeniu odzysku technik przekazuje butlę do LCO albo Fundacji PROZON. Fundacja odbiera czynnik nieodpłatnie dla klimatyzacji domowych i komercyjnych powyżej 3 kg, natomiast LCO obsługuje instalacje przemysłowe i chłodnicze. W obu przypadkach firma otrzymuje kartę przekazania odpadu, która zamyka obieg dokumentacji.

Dlaczego nie wolno odpowietrzać czynnika do atmosfery

R22 ma współczynnik GWP równy 1810. Jeden kilogram wyemitowanego czynnika odpowiada 1810 kg CO2 w przeliczeniu na globalne ocieplenie. Mnożąc to przez stawkę opłaty środowiskowej, każdy gram ucieczki kosztuje realnie kilkanaście złotych, a w razie recydywy także grzywnę karną do 10 mln zł dla przedsiębiorcy.

Kody odpadów 14 06 01 i ewidencja substancji kontrolowanych

Kiedy czynnik trafi do butli, staje się odpadem o kodzie 14 06 01. To pozycja w katalogu odpadów z rozporządzenia Ministra Klimatu, przypisana do chlorofluorowęglowodorów, HCFC, HFC i HC. Kod oznacza odpad niebezpieczny, więc każda jego szarpnięcie wymaga specjalnego reżimu transportowego i zezwolenia.

Po odzysku czynnika pozostaje sam korpus urządzenia. Złom idzie pod kody z grupy 17, konkretnie 17 04 01 do 17 04 11, w zależności od metalu. Miedź z wymiennika, aluminium z obudowy, stal z ramy nośnej. Olej sprężarkowy z resztkami czynnika klasyfikuje się osobno jako 13 02 06, co oznacza syntetyczny olej maszynowy zanieczyszczony substancjami kontrolowanymi.

Ewidencja substancji kontrolowanych to elektroniczny rejestr, który prowadzi się niezależnie od protokołu odzysku. Formularz OS-1 składa się co rok do GIOŚ. Wpisuje się w nim zakup, sprzedaż, napełnienie i odzysk każdego kilograma czynnika. Bez aktualnego wpisu firma nie może udowodnić legalności posiadanego zapasu podczas kontroli.

GrupaKod odpaduCo obejmuje
1414 06 01Czynnik chłodniczy jako odpad niebezpieczny
1717 04 01Miedź
1717 04 02Aluminium
1717 04 03Ołów
1717 04 04Cynk
1717 04 05Żelazo i stal
1717 04 06Cyna
1717 04 07Mieszanki metali
1717 04 11Kable
1313 02 06Olej sprężarkowy zanieczyszczony czynnikiem

Schemat decyzyjny: co zrobić, gdy można lub nie można odseparować elementy

Jeśli split można rozebrać bez cięcia palnikiem, idzie on na demontaż selektywny. Miedź z wymiennika, aluminium z obudowy, sprężarka oddzielnie. W takim wypadku firma odbierająca złom wystawia WZ na każdą frakcję. Gdy obudowa jest zgrzana lub wypełniona pianką PUR, całość trafia do firmy utylizacyjnej posiadającej decyzję na przetwarzanie odpadów niebezpiecznych.

Checklista 8 punktów dla technika HVAC w terenie

  1. Sprawdź własny certyfikat F-gaz data ważności musi obejmować dzień roboczy, nie tylko miesiąc.
  2. Zidentyfikuj czynnik tabliczka znamionowa, etykieta na sprężarce, ewentualnie próba refraktometrem przy braku danych.
  3. Przygotuj butlę odzyskową pustą, wypłukaną, z ważną próbą ciśnieniową i kolorystycznym oznakowaniem.
  4. Podłącz stację odzysku węże nie dłuższe niż 1,5 m, szczelne złączki, manometry przy zaworach serwisowych.
  5. Wytwórz podciśnienie odczyt poniżej -0,8 bar utrzymany przez 5 minut świadczy o pełnym odzysku.
  6. Zważ butlę przed i po różnica z dokładnością do 0,1 kg trafia do protokołu odzysku czynnika chłodniczego.
  7. Zatwierdź kartę urządzenia wpisz datę demontażu, ilość odzysku, podpis i numer świadectwa.
  8. Przekaż butlę do LCO lub PROZON pobierz kartę przekazania odpadu i dołącz ją do rocznego sprawozdania OS-1.

Brak któregokolwiek z tych punktów oznacza, że proces nie spełnia wymogów F-gaz. W praktyce najczęściej pomijane są punkty 5 i 6, ponieważ serwisanci ufają wskazaniom stacji elektronicznej bez końcowej kontroli manometrem.

Najczęstsze błędy techników w terenie

Emisja R22 przez niezamknięty zawór to klasyczny błąd, który kosztuje najwięcej. Każdy kilogram ulatniającego się czynnika uruchamia obowiązek zapłaty opłaty środowiskowej oraz odpowiedzialność karną z art. 41 ustawy o postępowaniu w sprawach czynów zabronionych pod groźbą kary.

Innym powszechnym grzechem jest brak wpisu w ewidencji substancji kontrolowanych. Serwisant zabiera butlę ze stacji, oddaje ją do LCO i myśli, że temat zamknięty. Tymczasem OS-1 wymaga deklaracji ilościowej, bez której urząd kontrolny widzi lukę w bilansie.

Opłata środowiskowa i kary za emisję czynnika do atmosfery

Opłata środowiskowa za emisję czynnika chłodniczego zależy od dwóch składowych: masy wyemitowanego medium oraz jego współczynnika GWP. Stawka bazowa wynosi 223,60 zł za tonę ekwiwalentu CO2 i jest indeksowana inflacją, co oznacza coroczną podwyżkę. Roczny limit zwolnienia wynosi 1000 zł, lecz przekroczenie progu uruchamia pełną stawkę.

Kara administracyjna dla przedsiębiorcy może sięgnąć 1 mln zł, a w przypadku rażącego naruszenia nawet 10 mln zł. Odpowiedzialność karna z art. 41 ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową zagrożona jest grzywną, ograniczeniem wolności lub pozbawieniem wolności do lat 2.

Kara administracyjna

Do 1 mln zł w przypadku nieprawidłowej ewidencji, braku certyfikatu lub odzysku czynnika. Recydywa podwaja stawkę.

Opłata środowiskowa

223,60 zł za tonę ekwiwalentu CO2 indeksowane inflacją, naliczane przy każdym gramie emisji.

W praktyce oznacza to, że technik, który przypadkowo upuści 5 kg R22 podczas demontażu starego splitu, generuje dla pracodawcy opłatę około 2024 zł. Do tego dochodzi kara za brak prawidłowego wpisu w ewidencji, bo 5 kg musi się zgadzać w bilansie rocznym.

Case study: demontaż splitu z R32 w biurze

Właściciel biura zlecił wymianę starej klimatyzacji na nową. Technik przyjechał, sprawdził tabliczkę: 1,2 kg R32. Podłączył stację odzyskową, wytworzył podciśnienie -0,9 bar i odzyskał 1,15 kg. Różnica 0,05 kg zostaje w oleju sprężarkowym i jest normą, którą dopuszcza producent. Butla trafiła do PROZON, karta urządzenia otrzymała wpis, a formularz OS-1 uwzględnił odzysk w rocznym sprawozdaniu.

Scenariusz alternatywny wygląda mroczniej. Inny serwisant, nieposiadający F-gaz, po prostu odkręca zawory i pozwala czynnikowi uciec. Jeden kilogram R32 (GWP 675) daje 675 kg ekwiwalentu CO2 i opłatę około 150 zł. Po ujawnieniu sprawy przez GIOŚ dochodzi administracyjna kara 10 tys. zł oraz utrata możliwości świadczenia usług chłodniczych.

Źródła i przepisy

Rozporządzenie (WE) nr 1005/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. dotyczące substancji zubożających warstwę ozonową, art. 22 (publikacja: EUR-Lex).

Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową (Dz.U. 2004 nr 121 poz. 1263, tekst jednolity z późn. zmianami).

Rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2020 poz. 10).

Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, art. 289 ust. 1 określający stawki opłat za emisję (Dz.U. 2001 nr 62 poz. 627, tekst jednolity).

Fundacja PROZON organizacja odzysku substancji kontrolowanych, procedura zgłoszenia i wzory dokumentów dostępne na stronie prozon.org.

Główny Inspektorat Ochrony Środowiska sprawozdawczość OS-1 oraz rejestr substancji kontrolowanych:gios.gov.pl.