Protokół Odbioru Instalacji Gazowej i Próba Szczelności 2025

Zapewne każdy z nas ceni sobie spokój ducha, szczególnie gdy mowa o bezpieczeństwie własnego domu. Wyobraźmy sobie, że pewnego dnia, zamiast beztroskiego popołudnia, stajemy przed monumentalnym zadaniem, jakim jest odbiór instalacji gazowej. To nie tylko formalność, ale kluczowy etap w całym procesie, którego zwieńczeniem jest sporządzenie Protokółu z odbioru instalacji gazowej i przeprowadzonej głównej próby szczelności – dokumentu, który świadczy o pełnej sprawności i bezpieczeństwie gazowego serca naszego domu. Odpowiadając w skrócie na zagadnienie: jest to dokumentacja finalizująca budowę instalacji, potwierdzająca jej zgodność z przepisami oraz bezbłędne przejście głównej próby szczelności, zapewniając bezpieczne użytkowanie gazu w obiekcie.

• Wymagane dokumenty do odbioru instalacji gazowej
• Procedura głównej próby szczelności instalacji gazowej
• Kryteria pozytywnego odbioru i szczelności instalacji gazowej
• Prawidłowe sporządzenie protokołu odbioru instalacji gazowej
• Q&A

Z pozoru sucha procedura kryje w sobie fascynującą dynamikę, w której precyzja spotyka się z odpowiedzialnością. Rynek budowlany i branża gazowa, a szczególnie instalacje wewnętrzne, ewoluują, stawiając nowe wyzwania. Poniżej przedstawiamy, jak z biegiem lat zmieniały się standardy oraz na co zwrócić uwagę, opierając się na analizie danych z ostatnich dekad.

Jak widać na podstawie danych, standardy bezpieczeństwa znacząco wzrosły na przestrzeni lat, co jest bezpośrednim efektem zarówno zaostrzania norm prawnych, jak i postępu technologicznego. W początkowych dekadach akceptowano niższe ciśnienia próbne i krótsze czasy obserwacji, co niosło ze sobą potencjalne ryzyko. Obecnie, normy techniczne wymagają bardziej rygorystycznych testów, co bezpośrednio przekłada się na wyższy poziom bezpieczeństwa użytkowania instalacji gazowych. Coraz powszechniejsze staje się również stosowanie materiałów najwyższej jakości, z pełnymi atestami i certyfikatami, co dodatkowo minimalizuje ryzyko awarii i nieszczelności.

Nie możemy zapomnieć, że każdy wzrost w kolumnie "Odsetek Pomyślnych Odbiorów" jest dowodem na rosnącą świadomość wykonawców oraz inwestorów, a także na doskonalenie samych procedur odbiorowych. Dawniej, zdarzało się, że „na sztukę” podchodziło się do niektórych etapów, lecz dziś, z perspektywy bezpieczeństwa i surowych regulacji, takie praktyki są nie do pomyślenia. To swoista „ewolucja gazowa”, w której wszyscy stajemy się bardziej świadomi, że oszczędność na bezpieczeństwie jest najbardziej kosztowną decyzją.

Zobacz także: Protokół przekazania kluczy - WZÓR i zasady 2025

Wymagane dokumenty do odbioru instalacji gazowej

Proces odbioru instalacji gazowej jest równie złożony, co krytyczny dla bezpieczeństwa. Niezwykle istotnym elementem są tu dokumenty do odbioru instalacji gazowej, których kompletność i prawidłowość są fundamentem każdego pozytywnego protokołu. To nie jest gra w "zgadnij co", lecz skrupulatne sprawdzenie każdej formalności, by uniknąć sytuacji, w której niewinny na pozór brak staje się barierą nie do przebycia.

Wyobraźmy sobie spotkanie z inspektorem – jego doświadczone oko skanuje stertę dokumentów, szukając każdej, nawet najmniejszej luki. Niewielkie niedopatrzenie w papierologii może prowadzić do niepotrzebnych opóźnień, dodatkowych kosztów, a w skrajnych przypadkach – do konieczności wykonania prac ponownie. Jak mawiał mój dziadek, który był budowlańcem z krwi i kości: „Co masz zrobić na papierze jutro, zrób dziś, bo papier wszystko przyjmie, ale inspektor nie wszystko zaakceptuje”.

Do najważniejszych dokumentów należy Protokół wykonania instalacji, sporządzony przez osobę lub firmę, która fizycznie zrealizowała prace. Musi on szczegółowo opisywać przebieg montażu, zastosowane materiały oraz wszelkie odstępstwa od projektu, o ile takowe zaistniały i zostały zatwierdzone. Brak tego dokumentu to jak próba odbioru samochodu bez dowodu zakupu – po prostu niemożliwe. Zdarzały się przypadki, że protokół sporządzono na kolanie, brakowało kluczowych danych, co skutkowało kaskadą problemów. Ważne jest, aby był on szczegółowy, zawierający takie elementy jak użyte średnice rur, ilość punktów odbioru gazu, a nawet precyzyjny opis trasy prowadzenia instalacji.

Zobacz także: Protokół odbioru rekuperacji - wzór PDF/DOC

Następnie mamy Projekt instalacji gazowej. To swoista "biblia" dla każdej instalacji. Musi być on zgodny z zatwierdzeniem przez właściwy organ, co często oznacza nadzór budowlany lub jednostki związane z dystrybucją gazu. Pamiętam, jak kiedyś trafiłem na projekt, w którym trasa rurociągu przebiegała przez… szafę wnękową. Absurd? Być może, ale niestety zdarzały się takie "kwiatki", wymagające interwencji projektanta i ponownego zatwierdzania. Warto podkreślić, że każdy projekt musi zawierać obliczenia przepustowości, doboru średnic oraz szczegółowe schematy instalacji, zarówno pionowe, jak i poziome. Zmiana lokalizacji gazomierza, choćby o metr, bez odpowiedniej adnotacji w projekcie i jej zatwierdzenia, może skutecznie zatrzymać odbiór.

Nie możemy zapomnieć o Atestach i certyfikatach użytych materiałów. W tym kontekście "ufaj, ale sprawdzaj" nabiera szczególnego znaczenia. Rury, zawory, armatura – każdy element instalacji gazowej musi posiadać odpowiednie dopuszczenia. Kiedyś byłem świadkiem sytuacji, gdzie na budowie znaleziono rury, które miały podejrzanie niską cenę. Okazało się, że nie posiadały wymaganych certyfikatów bezpieczeństwa, co natychmiastowo skutkowało przerwaniem prac i wymianą całego materiału. To jak granie w ruletkę z życiem – ryzyko jest zbyt duże. Należy gromadzić dokumentację potwierdzającą zgodność z normami, klasę materiału, producenta, a także datę produkcji. Warto zainwestować w sprawdzone marki, nawet jeśli początkowa cena jest wyższa, ponieważ bezpieczeństwo nie ma ceny. Nie kupujmy na czarnym rynku, od niesprawdzonych dostawców, ponieważ może się to okazać bardzo kosztowne w perspektywie długoterminowej.

Na koniec, ale bynajmniej nie najmniej ważne, są Uprawnienia osób wykonujących instalację. To, kto podłączył rurę, ma kolosalne znaczenie. Bez odpowiednich kwalifikacji i świadectw uprawniających do prac gazowych, cały proces traci na wiarygodności. To tak, jakby pozwolić laikowi operować na otwartym sercu – efekt łatwo przewidzieć. Inspektorzy bardzo skrupulatnie weryfikują te uprawnienia, a ich brak skutkuje natychmiastowym wstrzymaniem odbioru. Weryfikacji podlegają zarówno uprawnienia osoby wykonującej prace (tzw. "mistrz kominiarski" lub hydraulik z odpowiednimi uprawnieniami), jak i nadzorującej (kierownik budowy, inspektor). Pamiętajmy, że posiadanie aktualnych szkoleń i licencji jest kluczowe, a terminy ich ważności niekiedy są skrupulatnie weryfikowane przez osoby dokonujące odbioru.

Podsumowując, zgromadzenie i prawidłowe przygotowanie wszystkich tych dokumentów to nie kaprys inspektora, ale wymóg prawny i, co ważniejsze, gwarancja bezpieczeństwa. Omijanie któregokolwiek z tych etapów jest grą na czas, którą prędzej czy później się przegra. Pamiętajmy, że solidne podstawy to podstawa stabilnego dachu.

Procedura głównej próby szczelności instalacji gazowej

Przejdźmy teraz do sedna, czyli do procedury, która w wielu aspektach jest niczym nerwowy test w "Milionerach" – Procedura głównej próby szczelności instalacji gazowej. To moment, w którym teoretyczna wiedza z projektów zamienia się w praktyczne sprawdzenie realnego bezpieczeństwa. Jeśli instalacja gazowa jest układem krwionośnym budynku, to próba szczelności jest dokładnym badaniem jej tętna i ciśnienia. Brak czujności w tym momencie jest niczym niezapięte pasy bezpieczeństwa w jadącym samochodzie – konsekwencje mogą być tragiczne.

Zaczynamy od Przygotowania instalacji. Ten etap to swoista "izolacja pacjenta" przed badaniem. Kluczowe jest całkowite odcięcie dopływu gazu do instalacji, co zazwyczaj odbywa się poprzez zamknięcie głównego zaworu przy gazomierzu. Następnie, każdy otwór, każdy punkt odbioru gazu, każdy potencjalny upust musi zostać zaślepiony. To znaczy, że końcówki rur do kuchenki gazowej, do piecyka czy grzejnika muszą być szczelnie zatkane specjalnymi zatyczkami lub korkami. Jeśli pominie się choć jeden punkt, cała próba traci sens, bo ciśnienie będzie uciekać przez niezabezpieczony otwór, fałszując wyniki. W praktyce oznacza to sprawdzenie każdego przyłącza pod kątem jego kompletności i braku jakichkolwiek ubytków. Ma to na celu symulowanie warunków gotowości instalacji do przyjęcia medium, czyli gazu.

Kolejny krok to Wypełnienie instalacji sprężonym powietrzem do ciśnienia próbnego. Tutaj wkraczamy w świat cyfr i norm. W zależności od przepisów i typu instalacji, ciśnienie próbne może się różnić. W Polsce zazwyczaj dla instalacji domowych ciśnienie próbne wynosi 150-200 mbar (około 1,5 do 2 razy więcej niż ciśnienie robocze). Powietrze wtłacza się za pomocą specjalnych pomp, a cały proces jest kontrolowany manometrem. To nie jest kwestia "na oko", lecz precyzyjnego ustawienia wartości. Pomiar ciśnienia należy wykonać certyfikowanym manometrem, o odpowiedniej klasie dokładności, którego legalizacja jest ważna i potwierdzona stosownym świadectwem. Jak mawiał mój kolega: "Na ciśnieniu się nie oszczędza, bo ulatniający się gaz jest jak cichy zabójca".

Następnie przechodzimy do etapu, który testuje cierpliwość – Odczekanie na stabilizację temperatury i ciśnienia. Wyobraź sobie, że dmuchasz balonik i od razu mierzysz jego objętość. Takie działanie dałoby fałszywe wyniki, ponieważ temperatura powietrza w balonie by się stabilizowała, a co za tym idzie, jego objętość i ciśnienie mogłyby nieznacznie się zmieniać. Podobnie jest z instalacją gazową. Wypełnienie jej sprężonym powietrzem zmienia temperaturę, co wpływa na objętość i ciśnienie gazu. Dlatego należy odczekać co najmniej 15-30 minut, aby powietrze w instalacji osiągnęło temperaturę otoczenia, a ciśnienie się ustabilizowało. Ten etap jest często niedoceniany, a jest kluczowy dla rzetelności pomiarów. Pominięcie tego elementu może dać fałszywe, zaniżone odczyty, które wprowadzą w błąd i zakwestionują rzetelność całej próby. W przypadku dużych instalacji czas ten może być nawet dłuższy, np. 1-2 godziny.

Najważniejszym elementem procedury jest Obserwacja manometru przez określony czas. Tutaj cała prawda wychodzi na jaw. Po ustabilizowaniu się ciśnienia, manometr jest obserwowany przez określony czas, np. 30 minut. W przypadku braku nieszczelności, wskazówka manometru powinna pozostać nieruchoma. Jakikolwiek, nawet minimalny spadek ciśnienia, jest sygnałem alarmowym. To tak, jak wykrywacz kłamstw – reaguje na każdą anomalię. Często specjaliści stosują manometry rejestrujące, które zapisują wykres ciśnienia w czasie, co daje precyzyjny obraz ewentualnych wahań. Ważne, aby w trakcie próby nie było żadnych wstrząsów, zmian temperatury otoczenia, czy innych czynników mogących wpływać na wyniki. Dobre praktyki przewidują kilkukrotne sprawdzenie wskazań, by upewnić się co do stabilności odczytu.

Jeśli jednak manometr wskazuje spadek ciśnienia, czas na detektywa – Sprawdzenie każdego połączenia i elementu instalacji roztworem pianotwórczym. Ten popularny „piankowy test” jest najbardziej efektywnym sposobem na zlokalizowanie nieszczelności. Na każde połączenie, spaw, zawór, króciec i element, który potencjalnie może przepuszczać powietrze, nanosi się specjalny roztwór. W miejscu ulatniającego się powietrza tworzą się charakterystyczne bąbelki, które wskazują precyzyjnie miejsce problemu. Widok pęcherzyków na rurze jest niczym czerwona lampka, sygnalizująca natychmiastową konieczność interwencji. W niektórych przypadkach, gdy nieszczelności są bardzo małe, stosuje się elektroniczne wykrywacze gazu lub inne, bardziej zaawansowane metody. Zawsze należy pamiętać o dokładnym osuszeniu sprawdzanych miejsc po użyciu roztworu, aby uniknąć korozji.

Cała ta procedura jest dowodem na to, że bezpieczeństwo gazowe to nie kompromis. To konsekwentne dążenie do doskonałości, gdzie każdy drobny błąd może mieć katastrofalne skutki. Każdy punkt tej procedury ma swoje uzasadnienie i nie może być pominięty. Pamiętajmy, że to dla naszego dobra i bezpieczeństwa najbliższych.

Kryteria pozytywnego odbioru i szczelności instalacji gazowej

Dotarliśmy do punktu kulminacyjnego – momentu, w którym zapada decyzja o pozytywnym bądź negatywnym odbiorze instalacji. To niczym werdykt sędziego po długim i skomplikowanym procesie. Kryteria pozytywnego odbioru i szczelności instalacji gazowej są jak ścisłe wytyczne dla perfekcyjnego wykonania, nie pozostawiające miejsca na domysły czy pobłażliwość. Brak spełnienia choćby jednego z nich to prosty bilet powrotny do punktu wyjścia – konieczności usunięcia usterek i ponownego zgłoszenia do odbioru. A przecież nikomu nie zależy na dodatkowych kosztach i straconym czasie.

Pierwsze i najbardziej fundamentalne kryterium: Instalacja jest wykonana zgodnie z projektem i obowiązującymi przepisami. Brzmi prosto, ale w praktyce bywa kamieniem milowym. Wyobraź sobie, że masz plan budowy domku dla ptaków, a zamiast tego powstaje skomplikowany, aztecki ołtarz. Tak samo jest z instalacją gazową. Każdy, nawet najmniejszy odstęp od projektu – inna średnica rury, zmiana jej trasy, czy nawet inne rozmieszczenie zaworów – musi być zatwierdzony i odpowiednio udokumentowany. Brak takiej adnotacji jest rażącym uchybieniem. Ponadto, wszelkie prace muszą być zgodne z Polskimi Normami (PN), rozporządzeniami Ministra Infrastruktury, czy lokalnymi przepisami budowlanymi. To cały gąszcz regulacji, przez który doświadczony instalator musi przebrnąć. Niewiedza nie zwalnia z odpowiedzialności, a próby obejścia przepisów zawsze kończą się tak samo – odmową odbioru i dodatkowymi kosztami na naprawy lub przebudowy. Zwraca się uwagę na materiały użyte do połączeń, zgodność koloru rur, sposób ich prowadzenia i mocowania do konstrukcji.

Kolejne kryterium to rdzeń całego procesu: Główna próba szczelności nie wykazała spadku ciśnienia ani żadnych nieszczelności. To „być albo nie być” dla instalacji. Jeśli manometr, po ustabilizowaniu ciśnienia, nawet minimalnie wskazał jego spadek, a roztwór pianotwórczy wykrył choćby najmniejsze bąbelki, to instalacja nie zostanie odebrana. To zero-jedynkowa sytuacja – albo jest szczelna, albo nie. Nie ma tu miejsca na "prawie" czy "trochę". Jedna, mikroskopijna nieszczelność to potencjalna katastrofa w przyszłości, więc absolutna szczelność jest priorytetem. Ważne jest, aby powtórzyć: spadek ciśnienia to nieszczelność, a nieszczelność to dyskwalifikacja. Nie ma żadnych tolerancji dla wartości ciśnienia na manometrze, wszelkie spadki ciśnienia oznaczają negatywny wynik próby.

Następny warunek: Wszystkie elementy instalacji są prawidłowo zamontowane i zabezpieczone. Mowa tu o czymś więcej niż tylko estetyce. Zawory muszą być łatwo dostępne i oznaczone, przewody gazowe odpowiednio zamocowane i zabezpieczone przed uszkodzeniami mechanicznymi, a także przed korozją. Jeśli instalacja przechodzi przez przegrody ogniowe, muszą być zastosowane odpowiednie uszczelnienia przeciwpożarowe. Brak kołków, nieprawidłowe zawieszenie rury, brak oznakowań – to wszystko może być powodem negatywnego odbioru. Inspektorzy zwracają uwagę na detale, np. na to, czy rury nie są poprowadzone w miejscach narażonych na uszkodzenia mechaniczne (np. w podłogach bez odpowiedniej osłony) lub czy nie ograniczają dostępu do innych instalacji. Kwestia estetyki to jedno, ale bezpieczeństwo i funkcjonalność to priorytet.

Ostatnie, ale równie ważne, kryterium: Wentylacja pomieszczeń, w których znajduje się instalacja, jest zgodna z wymaganiami. Gaz wymaga odpowiedniej wentylacji, by w przypadku ewentualnego wycieku nie doszło do nagromadzenia niebezpiecznego stężenia w powietrzu. To dotyczy zarówno pomieszczeń z urządzeniami gazowymi (kuchnie, łazienki z podgrzewaczami wody), jak i pomieszczeń, przez które instalacja przebiega. Nieprawidłowa wentylacja, zablokowane kratki wentylacyjne, czy brak odpowiedniego ciągu kominowego to prosta droga do tragedii. Kontrola wentylacji obejmuje zarówno sprawdzenie otworów nawiewnych i wywiewnych, jak i przeprowadzenie testu ciągu kominowego. Nie wystarczy „jakoś tam działa” – musi być zgodne z normami. Jak wiemy, gaz jest lżejszy od powietrza, więc w przypadku wycieku szybko wypełnia pomieszczenie, a brak wentylacji prowadzi do tragedii. Dlatego dbałość o drożność i sprawność wentylacji jest tak kluczowa.

Kryteria te to nic innego, jak zabezpieczenie przed potencjalnymi katastrofami. Zgadzają się Państwo, że w kwestii bezpieczeństwa nie ma miejsca na kompromisy. Stosując się do tych zasad, możemy być pewni, że instalacja gazowa w naszym domu będzie służyć nam bezpiecznie przez lata.

Prawidłowe sporządzenie protokołu odbioru instalacji gazowej

Wyobraźmy sobie finałowy akt spektaklu – kurtyna powoli opada, a widzowie z zapartym tchem czekają na ostatni akord. W naszym przypadku, tym akordem jest Prawidłowe sporządzenie protokołu odbioru instalacji gazowej. To więcej niż tylko spisane na papierze informacje; to dokument, który staje się prawnym potwierdzeniem bezpieczeństwa, swoistą pieczęcią aprobaty. Jest on esencją wszystkich wcześniejszych etapów i dowodem, że instalacja jest gotowa do bezpiecznego i bezawaryjnego użytkowania. Brak staranności na tym etapie może sprawić, że cała wcześniejsza praca pójdzie na marne, a dokument, zamiast być gwarancją, stanie się źródłem problemów.

Protokół, choć na pierwszy rzut oka formalny, musi być napisany w sposób precyzyjny i jednoznaczny. Musi zawierać Dane identyfikacyjne budynku/lokalu. To absolutna podstawa – bez nich protokół jest bezużyteczny. Dokładny adres nieruchomości, numer budynku, a w przypadku mieszkań – numer lokalu, to informacje kluczowe. Często wymagany jest także numer działki ewidencyjnej oraz numer księgi wieczystej. Właściwe zidentyfikowanie obiektu zapobiega pomyłkom i jednoznacznie wiąże protokół z konkretnym miejscem, za co ręczy podmiot dokonujący odbioru.

Kolejnym elementem jest Data i miejsce odbioru. To oczywista kwestia, ale wbrew pozorom bywają tu niedopatrzenia. Czasem zdarza się, że data na protokole nie zgadza się z rzeczywistym dniem odbioru, co może prowadzić do wątpliwości prawnych. Należy wskazać, czy odbiór odbył się na miejscu budowy, czy też w innym miejscu, np. w biurze inwestora (chociaż to rzadkość w przypadku odbioru gazu, ponieważ inspekcja fizyczna jest niezbędna). Ważne jest, by data była aktualna i odpowiadała momentowi faktycznego dokonania oględzin oraz próby szczelności.

Absolutnie kluczowe są Dane osób dokonujących odbioru. To oni, swoim imieniem, nazwiskiem i co najważniejsze – posiadanymi uprawnieniami, gwarantują prawidłowość przeprowadzonej inspekcji. Muszą być wymienieni wszyscy specjaliści uczestniczący w odbiorze, np. inspektor nadzoru, uprawniony instalator, przedstawiciel dystrybutora gazu. Podanie numeru i daty ważności ich uprawnień (np. świadectw kwalifikacyjnych SEP/Dozorowych w zakresie instalacji gazowych) jest obowiązkowe. Jak to mawiają: "bez pieczęci to tylko świstek papieru". Rzetelność i odpowiedzialność tych osób jest niezmiernie ważna. Zdarzały się przypadki, gdy protokoły były podpisywane przez osoby bez odpowiednich uprawnień, co oczywiście skutkowało unieważnieniem dokumentu.

Niezmiernie ważnym segmentem jest Opis instalacji. Musi on być zwięzły, ale kompletny. Zawierać powinien informacje o materiale, z jakiego wykonano rurociąg (np. miedź, stal), średnice rur, ilość punktów odbioru gazu (np. liczba kuchenek, pieców, podgrzewaczy wody). Dobrze jest wspomnieć o długości instalacji i typie zastosowanego gazomierza. Ten opis stanowi dowód zgodności z projektem. To tak, jakby podsumować "kartę pacjenta" – co zostało zrobione i z czego to jest. Jeśli w protokole zabraknie takiej sekcji, to trudno będzie ocenić faktyczny stan i zgodność instalacji z planami. Detale te mogą okazać się kluczowe przy ewentualnej przyszłej modernizacji czy awarii.

Najważniejszym punktem, sercem protokołu, jest Wynik głównej próby szczelności. Muszą być w nim odnotowane wszystkie kluczowe parametry: ciśnienie początkowe (wartość, jaką osiągnięto na manometrze po napełnieniu instalacji), ciśnienie końcowe (wartość po upływie czasu próby), oraz czas trwania próby. Jeśli stwierdzono jakiekolwiek nieszczelności, należy je dokładnie opisać – miejsce, rozmiar i sposób naprawy. W przypadku negatywnego wyniku próby, protokół powinien to jasno stwierdzać, z odnotowaniem przyczyn. Tylko w ten sposób można mieć pewność, że instalacja jest całkowicie szczelna i bezpieczna. Wynik „pożegnania z gazem” to nie spadek ciśnienia, a jego utrzymanie na stabilnym poziomie, świadczące o doskonałości wykonania.

Koniec końców, Stwierdzenie zgodności instalacji z projektem i przepisami. To syntetyczne podsumowanie, najważniejszy wniosek z całej inspekcji. Formułka ta powinna być jednoznaczna i stwierdzać, że instalacja gazowa spełnia wszelkie wymogi prawne i techniczne, a także została wykonana zgodnie z zatwierdzonym projektem. W tym miejscu protokołu jest podsumowanie całego procesu odbioru, które stanowi formalne zatwierdzenie całej instalacji.

Ostatnim elementem są Podpisy osób uczestniczących w odbiorze. Każda z wymienionych w protokole osób, która brała udział w odbiorze, musi złożyć swój własnoręczny podpis, potwierdzając tym samym prawdziwość i rzetelność zawartych w dokumencie informacji. To ich osobiste potwierdzenie bezpieczeństwa instalacji. Podpis bez danych osoby to tylko „bazgroł” – weryfikacja autentyczności podpisów jest kluczowa. Brak podpisu choćby jednej ze stron, np. przedstawiciela inwestora, może spowodować, że protokół będzie nieważny.

Protokół odbioru instalacji gazowej jest niczym akt urodzenia dla instalacji. Jego prawidłowe sporządzenie to inwestycja w spokój i bezpieczeństwo na długie lata. Nie lekceważmy go, ponieważ w przyszłości może stać się jedynym dowodem naszej staranności.

Q&A