Jak wybrać najlepsze drzwi wejściowe antywłamaniowe w 2025 roku?

Redakcja 2025-05-03 03:40 | Udostępnij:

Zastanawiasz się, jakie są najlepsze drzwi wejściowe antywłamaniowe i czy faktycznie mogą stać na straży Twojego bezpieczeństwa niczym niewidzialny, muskularny strażnik? W czasach, gdy poczucie bezpieczeństwa stało się luksusem, a historie o włamaniach przestają być tylko medialnymi doniesieniami, wybór odpowiednich drzwi do domu czy mieszkania urasta do rangi priorytetu. Powszechne jest przekonanie, że solidne drzwi to gwarancja spokoju, ale co tak naprawdę kryje się pod pojęciem "antywłamaniowe"? Kluczowa odpowiedź brzmi: to drzwi, które poprzez swoją przemyślaną konstrukcję i wyposażenie stanowią znaczącą barierę fizyczną dla potencjalnego intruza, zwiększając szansę na udaremnienie próby włamania dzięki wydłużeniu czasu potrzebnego do ich sforsowania i wymaganiu od przestępcy użycia hałaśliwych, ryzykownych narzędzi, a nawet często całkowicie zniechęcają go do działania, bo po prostu nie ma czasu ani warunków, aby się z nimi "bawić".

najlepsze drzwi wejściowe antywłamaniowe

Analizując dostępne na rynku rozwiązania pod kątem ich realnej efektywności w starciu z przestępczą determinacją, szybko orientujemy się, że deklaracje producentów powinny iść w parze z konkretnymi parametrami technicznymi i certyfikatami. Próba porównania popularnych typów drzwi wejściowych pod kątem podstawowej odporności może wyglądać zaskakująco dla kogoś, kto dotąd nie zagłębiał się w tajniki bezpieczeństwa fizycznego. Nie wszystkie drzwi zewnętrzne oferują ten sam poziom ochrony, nawet jeśli wyglądają na solidne. Poniższe zestawienie, oparte na uśrednionych danych i obserwacjach rynkowych, daje pogląd na to, czego można się spodziewać.

Rodzaj Drzwi Typowa konstrukcja skrzydła Przykładowe elementy bezpieczeństwa Orientacyjny czas oporu na proste siłowe sforsowanie (minuty)*
Standardowe drzwi zewnętrzne (niższej klasy) Drewno lite/kompozyt, prosta ościeżnica 1-punktowy zamek, standardowe zawiasy < 1
Drzwi o zwiększonej odporności (RC2/stara "A") Wzmacniany ramiak, blacha/siatka stalowa, wzmocniona ościeżnica Wielopunktowy zamek (3+ punkty), proste bolce antywyważeniowe 3 - 5
Drzwi antywłamaniowe (RC3/stara "C") Konstrukcja stalowa lub stalowo-drewniana, gruba blacha, solidne wypełnienie Wielopunktowy zamek klasy C (minimum 5-6 punktów), zabezpieczone bolce antywyważeniowe, wzmocnione szyldy 5 - 10
Drzwi antywłamaniowe (RC4) Bardzo solidna konstrukcja stalowa, zaawansowane wzmocnienia wewnętrzne Wielopunktowy zamek klasy C/D (minimum 6+ punktów), zaawansowane zabezpieczenia cylindra, wzmocnienia krytycznych punktów 10 - 15

*Orientacyjne czasy oparte na testach normatywnych przez osobę z ograniczoną wiedzą i narzędziami typowymi dla danego poziomu RC, nie gwarantują absolutnego czasu w realnym scenariuszu.

Jak widać w tym krótkim zestawieniu, przepaść między "zwykłymi" drzwiami a tymi z wyższymi klasami odporności jest uderzająca. To nie tylko kwestia grubszej blachy, ale całego spójnego systemu: od ościeżnicy po najmniejszy rygiel, który musi wytrzymać atak. Te minuty oporu na sforsowanie to właśnie czas, który gra na Twoją korzyść – czas na reakcję sąsiada, włączenie alarmu, przyjazd patrolu. Inwestycja w drzwi antywłamaniowe RC3 lub RC4 to nie fanaberia, a pragmatyczne podejście do ochrony swojego mienia i, co ważniejsze, bezpieczeństwa bliskich.

Klasy odporności na włamanie (RC) – co musisz wiedzieć?

Kiedy rozmawiamy o zabezpieczeniach drzwi wejściowych, nie sposób pominąć pojęcia klasy odporności na włamanie. To nie jest jakiś marketingowy wytrych, a ściśle zdefiniowany standard, który porządkuje rynek i daje nam konkretne informacje o tym, czego możemy oczekiwać od danego produktu w sytuacji kryzysowej.

System klasyfikacji odporności na włamanie jest oparty na europejskiej normie PN-EN 1627:2012. Norma ta definiuje sześć klas odporności, oznaczanych od RC1 do RC6 (Resistance Class). Każda wyższa klasa oznacza, że drzwi są odporne na ataki przy użyciu bardziej zaawansowanych narzędzi i przez dłuższy czas. Wcześniej w Polsce posługiwano się oznaczeniem klasy A, B, C, gdzie C była najwyższa, ale warto wiedzieć, że dzisiejsza klasa RC3 jest mniej więcej ekwiwalentem starej "C", choć nowe normy są bardziej szczegółowe.

Klasy RC1 i RC2, choć bywają certyfikowane dla drzwi, w praktyce rzadko kiedy są rekomendowane jako główne zabezpieczenie drzwi wejściowych do domów jednorodzinnych czy mieszkań, zwłaszcza na parterze lub w łatwo dostępnych miejscach. Drzwi w klasie RC1 stawiają opór jedynie przed próbą wyważenia kopnięciem czy barkiem. RC2 dodatkowo radzi sobie z prostymi narzędziami, takimi jak kliny czy śrubokręt, przez bardzo krótki czas, rzędu 3 minut w warunkach laboratoryjnych.

Realne bezpieczeństwo dla przeciętnego domu czy mieszkania zaczyna się od klasy RC3. Drzwi z tą certyfikacją muszą oprzeć się przez minimum 5 minut (test manualny) próbom sforsowania z użyciem narzędzi takich jak łom czy wiertarka. Oznacza to zastosowanie solidniejszych profili, odpowiedniej liczby punktów ryglujących zamka głównego, bolców antywyważeniowych po stronie zawiasów oraz wzmocnionych elementów okuć, jak klamka czy szyld.

Klasa RC4 to już wyższy poziom bezpieczeństwa, często zalecany dla domów o podwyższonym ryzyku, posiadających cenne mienie lub położonych w odizolowanych lokalizacjach. Drzwi RC4 muszą stawić opór przez minimum 10 minut (test manualny) przeciwko bardziej zaawansowanym narzędziom, które przestępcy często wnoszą ze sobą, takim jak siekiera, dłuto, młotek czy akumulatorowa wiertarka o większej mocy. Wymagają one znacznie solidniejszej konstrukcji, zaawansowanych zamków (często klasy D), i szczegółowych zabezpieczeń wszystkich newralgicznych punktów.

Klasy RC5 i RC6 to segment przeznaczony do ochrony obiektów o szczególnym znaczeniu – skarbców, banków, laboratoriów, czy też pomieszczeń z bardzo cennymi zbiorami. Drzwi te wytrzymują ataki z użyciem elektronarzędzi dużej mocy, jak szlifierki kątowe, piły czy przecinarki, odpowiednio przez minimum 15 i 20 minut. Ich konstrukcja jest masywna, często wykorzystuje wielowarstwowe kompozyty stali i innych materiałów odpornych na cięcie i wiercenie. Ich cena i waga są znacznie wyższe niż typowych drzwi mieszkalnych.

Wybór odpowiedniej klasy RC powinien być podyktowany realnym poziomem zagrożenia. Nie ma sensu przepłacać za RC6, jeśli mieszkasz na strzeżonym osiedlu, ale bagatelizowanie ryzyka i wybór RC2 na parterze wolnostojącego domu może być błędem. Eksperci od ubezpieczeń i audytu bezpieczeństwa często sugerują konkretne klasy w zależności od wartości nieruchomości, posiadanych dóbr, lokalizacji oraz częstotliwości występowania włamań w danej okolicy. Często bywa tak, że drzwi o podwyższonej klasie odporności, zwłaszcza RC3 i RC4, stanowią warunek konieczny do uzyskania określonej polisy ubezpieczeniowej domu lub obniżenia jej kosztu. To pragmatyczny sygnał, że ubezpieczyciele traktują te klasy bardzo poważnie jako realną barierę.

Pamiętajmy, że certyfikowane klasy odporności dotyczą *całego systemu drzwiowego* – czyli skrzydła, ościeżnicy, okuć (zamków, klamek, zawiasów), a nawet często wymaganego rodzaju montażu. Drzwi i ościeżnica testowane są razem jako całość, poddawane próbom statycznym (nacisk), dynamicznym (uderzenie ciężkim przedmiotem) oraz manualnym (próby otwarcia przy użyciu określonego zestawu narzędzi przez wyszkolonego technika w ustalonym czasie). Uzyskanie certyfikatu RC wymaga przejścia wszystkich tych testów pozytywnie. Brak certyfikatu lub posiadanie go jedynie dla skrzydła bez dopasowanej, atestowanej ościeżnicy i okuć, w zasadzie sprowadza drzwi do roli zwykłych drzwi o wzmocnionej konstrukcji, ale bez potwierdzonej odporności na testowany atak. Znajomość tych standardów to podstawa do świadomego wyboru i inwestycji w bezpieczeństwo, które ma szansę zadziałać.

Kluczowe elementy konstrukcji i wyposażenia drzwi antywłamaniowych

Sukces drzwi antywłamaniowych w stawianiu oporu intruzom leży w harmonijnej współpracy wielu elementów, które wzajemnie się uzupełniają, tworząc spójną, trudną do sforsowania barierę. To nie tylko grubość blachy czy ilość rygli; to cały zespół konstrukcyjny, który musi wytrzymać rozmaite, często brutalne próby. Wiedząc, jak zbudowane są te drzwi, łatwiej zrozumieć, dlaczego jedne modele oferują minimalną ochronę, a inne stanowią poważne wyzwanie dla nawet doświadczonych włamywaczy.

Fundamentem antywłamaniowej konstrukcji jest bez wątpienia skrzydło drzwiowe. W odróżnieniu od standardowych drzwi, gdzie rdzeń bywa jedynie wypełniony materiałami izolacyjnymi, w drzwiach antywłamaniowych znajdziemy wzmocnioną strukturę. Najczęściej jest to stalowa kratownica lub ruszt z profili stalowych, obustronnie pokryty grubą blachą stalową (np. 1,5-2 mm lub więcej w wyższych klasach RC). Czasami stosuje się również dodatkowe płyty z materiałów utrudniających wiercenie lub cięcie. Taka konstrukcja zapobiega łatwemu przebiciu, rozgięciu czy przecięciu skrzydła.

Równie ważna, jeśli nie ważniejsza, jest ościeżnica. Musi być wykonana z solidnych profili stalowych, o grubości odpowiedniej do klasy odporności drzwi, oraz posiadać wzmocnione punkty kotwiczenia do ściany. Ościeżnica jest pierwszą linią obrony przed próbami wyważenia czy rozparcia. Słaba ościeżnica lub jej niewłaściwy montaż (o czym szerzej później) sprawią, że nawet najlepsze skrzydło zostanie wyrwane razem z futryną lub ościeżnica się odkształci, uwalniając skrzydło.

Zamki to serce systemu antywłamaniowego. W drzwiach o podwyższonej odporności stosuje się wielopunktowe zamki listwowe (tzw. espagnolette), które ryglują skrzydło w co najmniej kilku punktach na obwodzie: góra, dół oraz boki. Minimum to 3 punkty dla RC2, a dla RC3 i RC4 zazwyczaj wymaganych jest 5, 6 lub więcej rygli, w tym często rygle hakowe, które trudniej wyważyć. Zamek główny zazwyczaj posiada wkładkę cylindryczną o podwyższonej odporności na manipulacje (jak bumping, picking) i wiercenie – często są to wkładki klasy C lub D, z atestem np. PN-EN 1303.

Zawiasy po stronie, na którą otwierają się drzwi, stanowią potencjalnie słaby punkt. Dlatego w drzwiach antywłamaniowych stosuje się solidne, wytrzymałe zawiasy, często z wbudowanymi elementami (np. pinami antywyważeniowymi), które w przypadku przecięcia zawiasów utrzymują skrzydło w ościeżnicy, uniemożliwiając jego wyjęcie. Ich liczba zależy od wagi skrzydła i wymagań normatywnych dla danej klasy RC.

Bolce antywyważeniowe, umieszczone po stronie zawiasów, są niezastąpionym elementem bezpieczeństwa. Po zamknięciu drzwi, bolce te wchodzą w specjalne gniazda w ościeżnicy. W przypadku próby wyważenia drzwi (np. łomem), te bolce działają jak dodatkowe punkty kotwiczenia, zapobiegając wypchnięciu skrzydła z futryny. Ich materiał i liczba są precyzyjnie określone w wymaganiach normy PN-EN 1627 dla poszczególnych klas RC.

Klamka i szyld ochronny to ostatnia bariera przed dostępem do wkładki zamka. W antywłamaniowych drzwiach stosuje się specjalne, hartowane szyldy i klamki, które zasłaniają i chronią wkładkę przed próbami wyrwania, ukręcenia czy rozwiercenia. Atestowane szyldy mają odpowiednią grubość, są wykonane z solidnych stopów metali i często mocowane od wewnątrz, aby uniemożliwić ich demontaż od zewnątrz.

Ważnym elementem są także wizjery (judasze). Współczesne drzwi antywłamaniowe wyposaża się w wizjery o szerokim kącie widzenia (np. 180 stopni), a w niektórych modelach nawet w wizjery cyfrowe z funkcją nagrywania. Taki element powinien być solidnie osadzony, aby nie stanowił łatwej luki do manipulacji (np. przez wpuszczenie drutu).

Podsumowując, konstrukcja drzwi antywłamaniowych to skomplikowany system wzmocnień, solidnych materiałów i precyzyjnie dobranych okuć. Każdy element, od stalowego szkieletu skrzydła, przez masywną ościeżnicę, zaawansowane wielopunktowe zamki, zabezpieczone zawiasy, bolce antywyważeniowe, aż po antywłamaniowe szyldy, musi spełniać rygorystyczne normy i współdziałać z pozostałymi, aby drzwi rzeczywiście zasłużyły na miano "antywłamaniowych" i przeszły testy na daną klasę RC. Słaba jakość jednego z tych elementów może zniweczyć odporność całego systemu, sprawiając, że drzwi skapitulują znacznie szybciej niż wskazywałaby na to sama klasa RC, stąd tak ważne jest, by drzwi miały certyfikat całego zestawu.

Znaczenie certyfikatów i norm dla drzwi o podwyższonej odporności na włamanie

Decydując się na drzwi, które mają realnie chronić nasze mienie i bezpieczeństwo, nie możemy polegać wyłącznie na deklaracjach sprzedawcy czy nawet na solidnym wyglądzie produktu. To tak jakby kupować samochód sportowy tylko na podstawie jego wyglądu, bez sprawdzenia mocy silnika czy testów zderzeniowych. Prawdziwym dowodem na skuteczność drzwi antywłamaniowych są certyfikaty i spełniane przez nie normy. To one stanowią obiektywne potwierdzenie, że produkt przeszedł rygorystyczne testy i sprosta wymaganiom stawianym przed daną klasą odporności.

Kluczową normą w Europie, w tym w Polsce, dotyczącą odporności drzwi, okien, ścian osłonowych i krat na włamanie, jest seria PN-EN 1627:2012. Jak już wspomnieliśmy, norma ta definiuje klasy odporności od RC1 do RC6. Istnieją także normy towarzyszące, takie jak PN-EN 1628 (badanie odporności na obciążenie statyczne), PN-EN 1629 (badanie odporności na obciążenie dynamiczne) i PN-EN 1630 (badanie odporności na atak ręczny), które precyzują metodykę przeprowadzania testów potwierdzających daną klasę odporności.

Co w praktyce oznacza certyfikat zgodności z PN-EN 1627? Przede wszystkim informuje nas, że dany model drzwi, wraz z określoną ościeżnicą i zestawem okuć (zamek, klamka, szyld, zawiasy), został przetestowany w akredytowanym laboratorium. Testy te symulują realne próby sforsowania przy użyciu ściśle określonych narzędzi dla każdej klasy RC i w określonym czasie. Na przykład, drzwi RC3 poddawane są próbie wyważenia łomem, a technicy mają ograniczony czas na próbę ich otwarcia (5 minut efektywnego ataku, plus czas przygotowania). Przejście tych testów pozytywnie świadczy o tym, że konstrukcja, materiały i zastosowane zabezpieczenia rzeczywiście są w stanie oprzeć się tego typu atakom przez ustalony czas.

Warto zwracać uwagę nie tylko na samą klasę RC podaną w opisie produktu, ale także na to, kto wydał certyfikat. Najlepiej, aby były to renomowane, niezależne jednostki certyfikujące, posiadające odpowiednią akredytację. Nazwy takie jak Instytut Techniki Budowlanej (ITB) w Polsce czy europejskie instytucje o podobnej renomie są dobrym wskaźnikiem wiarygodności. Certifikat wydany przez mało znany podmiot lub "wewnętrzny" certyfikat producenta powinien wzbudzić pewną ostrożność.

Kolejny istotny aspekt to zakres certyfikacji. Czy certyfikat dotyczy całego systemu drzwiowego (skrzydło + ościeżnica + dedykowane okucia + rekomendowany typ montażu), czy może tylko samego skrzydła? Prawdziwą odporność gwarantuje jedynie certyfikat całego zestawu drzwiowego. Niewłaściwie dopasowana ościeżnica do antywłamaniowego skrzydła, lub użycie słabych okuć, zniweczy wszelkie wysiłki i sprawi, że drzwi, choć wizualnie wyglądają na solidne, w rzeczywistości będą miały znacznie niższą odporność niż sugerowałaby sama klasa skrzydła.

Dokumentem, na który również warto zwrócić uwagę, jest Krajowa lub Europejska Deklaracja Właściwości Użytkowych (w zależności od tego, czy drzwi podlegają harmonizacji z normami europejskimi czy tylko polskimi przepisami). Deklaracja ta odnosi się m.in. do normy PN-EN 1627 i stanowi formalne oświadczenie producenta o zgodności wyrobu z wymaganiami. Powinna zawierać informacje o klasie odporności na włamanie oraz powoływać się na konkretny protokół z badań i certyfikat zgodności.

Warto być dociekliwym. Prośmy sprzedawców o okazanie kopii certyfikatu zgodności z PN-EN 1627. Sprawdźmy, czy certyfikat jest aktualny, na jaki dokładnie model drzwi i zestaw dotyczy, oraz jaką klasę odporności potwierdza. Renomowani producenci bez problemu udostępnią pełną dokumentację techniczną. Czasem można też sprawdzić ważność certyfikatu na stronach internetowych instytucji, które go wydały. Ta z pozoru biurokratyczna weryfikacja to Twój parasol ochronny przed zakupem produktu, który obiecuje bezpieczeństwo, ale w rzeczywistości go nie zapewnia.

Jednym z częstszych błędów kupujących jest mylenie odporności na włamanie (klasy RC, norma PN-EN 1627) z innymi cechami, np. odpornością na ogień (klasa EI), izolacyjnością akustyczną czy termiczną. Chociaż dobre drzwi mogą łączyć te cechy, certyfikat potwierdzający jedną właściwość nie oznacza automatycznie posiadania innych. Drzwi przeciwpożarowe nie muszą być antywłamaniowe i na odwrót, chyba że posiadają osobne certyfikaty na każdą z tych cech. Klasa RC jest jednoznacznie przypisana do ich zdolności do przeciwstawienia się próbie sforsowania.

Pamiętajmy też, że normy i certyfikaty określają wymagania i testy dla drzwi w stanie "fabrycznym", prawidłowo zainstalowanych i działających. Nawet najlepszy, certyfikowany produkt straci swoje właściwości, jeśli zostanie uszkodzony, zaniedbany lub, co równie krytyczne, niepoprawnie zamontowany. Dlatego znajomość norm to ważny pierwszy krok, ale nie jedyny.

Dlaczego prawidłowy montaż jest kluczowy dla bezpieczeństwa?

Wyobraź sobie, że kupiłeś najnowszą, najbardziej pancerną szafę pancerną, z wszystkimi możliwymi zabezpieczeniami i certyfikatami. Co się stanie, jeśli zamiast zakotwiczyć ją solidnie do podłogi i ściany, postawisz ją luźno na środku pokoju? Włamywacz zwinie ją pod pachę i wyniesie. Podobnie rzecz ma się z drzwiami antywłamaniowymi. Mogą być zaprojektowane, wykonane i certyfikowane zgodnie z najwyższymi normami RC, ale jeśli ich montaż będzie fuszerką, staną się jedynie drogą i iluzoryczną barierą. Mówiąc wprost: źle zamontowane drzwi antywłamaniowe to nadal po prostu drzwi, które można wyrwać lub wyważyć razem z kawałkiem ściany, niwecząc cały wysiłek włożony w ich produkcję i Twój w ich wybór i zakup.

Ościeżnica drzwi antywłamaniowych jest projektowana tak, aby rozkładać siły nacisku powstające podczas próby wyważenia na konstrukcję ściany. Aby to zadziałało, musi być połączona ze ścianą w sposób niezwykle solidny. Standardowy montaż na kilku wkrętach do drewna lub standardowej pianie montażowej jest absolutnie niedopuszczalny w przypadku drzwi RC3 i wyższych. Wymagane jest zastosowanie odpowiedniej liczby i typu kotew – np. specjalnych stalowych dybli rozporowych, chemicznych kotew żywicznych wkręcanych w solidną strukturę ściany nośnej. Liczba i rozmieszczenie kotew na obwodzie ościeżnicy są często precyzyjnie określone w instrukcji montażu producenta i wymogach certyfikacyjnych – np. co 30-40 cm, ze szczególnym zagęszczeniem w narożach ościeżnicy i przy zawiasach oraz ryglach zamka.

Rodzaj ściany, w której montujemy drzwi, ma kluczowe znaczenie dla wyboru sposobu kotwiczenia. Solidna ściana murowana z pełnej cegły, beton czy żelbet dają możliwość pewnego zamocowania. Gorzej sprawa wygląda ze ścianami warstwowymi, ściankami działowymi z płyt gipsowo-kartonowych czy nawet murami z pustaków ceramicznych lub betonu komórkowego, zwłaszcza jeśli są cieńsze niż 20-24 cm. W takich przypadkach może być konieczne zastosowanie specjalnych wzmocnień otworu drzwiowego (np. stalowych profili ramowych wmurowanych lub przykręconych do stropów i ścian nośnych), aby kotwy drzwi miały się do czego pewnie trzymać.

Niezwykle ważnym, a często niedocenianym etapem jest uszczelnienie przestrzeni między ościeżnicą a murem. Standardowa pianka montażowa, nawet po związaniu, może zostać łatwo przecięta lub wydłubana, tworząc lukę, którą można wykorzystać do włożenia łomu. W przypadku drzwi antywłamaniowych, poza pianką, szczelina ta powinna być dodatkowo wypełniona materiałem o większej twardości i odporności – np. odpowiednią zaprawą cementową, specjalistyczną chemią montażową o twardości betonu, czy nawet wzmocniona stalowymi prętami. Uszczelnienie nie tylko poprawia izolacyjność, ale też znacząco utrudnia próby forsowania ościeżnicy.

Prawidłowe wypoziomowanie i wypionowanie ościeżnicy oraz właściwe osadzenie i wyregulowanie skrzydła to podstawa, która wpływa na bezawaryjność, ale też bezpieczeństwo. Drzwi muszą zamykać się swobodnie, rygle zamka muszą w całości wchodzić w gniazda w ościeżnicy. W przypadku antywłamaniowych drzwi z bolcami po stronie zawiasów, muszą one dokładnie trafiać w swoje otwory w ościeżnicy. Krzywo zamontowane drzwi, które wymagają "dociśnięcia" lub "podniesienia" przy zamykaniu, mogą nie ryglować się prawidłowo we wszystkich punktach, pozostawiając luki w zabezpieczeniu. Ponadto, zamek działający z oporem jest bardziej podatny na uszkodzenia lub manipulację.

Profesjonalni instalatorzy drzwi antywłamaniowych to nie "złote rączki" od wszystkiego. To powinni być specjaliści, przeszkoleni w zakresie montażu konkretnego typu i modelu drzwi, z doświadczeniem w pracy z różnymi rodzajami ścian i materiałów kotwiących. Najlepiej korzystać z ekip rekomendowanych przez producenta drzwi. Koszt profesjonalnego montażu bywa znaczący (często 15-25% ceny drzwi), ale jest to inwestycja, która gwarantuje, że wszystkie elementy drzwi i sposób ich połączenia ze ścianą będą działać zgodnie z przeznaczeniem i certyfikowaną klasą odporności.

Próba samodzielnego montażu, lub zlecenia go ekipie bez doświadczenia w drzwiach antywłamaniowych, jest po prostu ryzykowna. Nawet jeśli fizycznie uda się osadzić ościeżnicę i zawiesić skrzydło, brak wiedzy o specyficznych wymaganiach (typ i rozmieszczenie kotew, rodzaj wypełnienia szczeliny, precyzyjna regulacja wielopunktowego zamka) może spowodować, że drzwi, mimo wysokiej klasy RC "na papierze", w rzeczywistości okażą się łatwe do sforsowania. Widok solidnych drzwi wyrwanych z futryną ze ściany, często pozostawiający wokół otworu jedynie połamany tynk i resztki standardowej pianki montażowej, to niestety częsty obrazek, będący smutnym dowodem na to, że zaniedbanie etapu montażu kosztowało właścicieli bezpieczeństwo i straty materialne. Dlatego traktuj montaż tak samo poważnie, jak wybór samych drzwi; to ostatni, ale absolutnie kluczowy krok na drodze do prawdziwie bezpiecznego domu.