Jak zaklinować drzwi, żeby naprawdę trzymały? Sprytny trik na 2026

Czym zaklinować drzwi w domu i w podróży

Zaklinowanie drzwi to najprostsza metoda biernego zabezpieczenia, która działa na jednej, brutalnie prostej zasadzie fizyki: klin wchodzi w szczelinę pod skrzydłem, a siła nacisku z góry generuje tarcie o podłogę i o framugę. Im większy kąt nachylenia klina, tym większa siła oporu przeciw otwarciu.

• Czym zaklinować drzwi w domu i w podróży
• Klin do drzwi w hotelu, biurze i na wynajmie
• Klin do drzwi antywłamaniowych kiedy wystarczy, a kiedy nie
• Czego nie używać do klinowania drzwi
• Dobór klina do konkretnych drzwi
• Fizyka działania klina w szczelinie drzwiowej
• Klin w kontekście prawnym i ubezpieczeniowym
• Praktyczny przewodnik wyboru
• Najczęstsze błędy przy klinowaniu
• Checklist przed wyjazdem

Aby metoda zadziałała poprawnie, szczelina między dołem skrzydła a progiem powinna mieścić się w przedziale 2-5 cm. Przy mniejszej luce klin nie wpasuje się fizycznie, przy większej nie oprze się stabilnie o podłogę i będzie się przesuwał.

Szerokość samego klina nie powinna schodzić poniżej 4 cm w najszerszym punkcie, a długość poniżej 15 cm. Zbyt krótki element nie wytworzy wystarczającej dźwigni, by oprzeć się pchaniu z zewnątrz.

Krok po kroku: technika klinowania

Pomiar szczeliny to punkt wyjścia. Przyłóż linijkę lub miarkę do dolnej krawędzi skrzydła w trzech miejscach: przy zawiasach, na środku i przy klamce. Podłoga nie zawsze jest idealnie równa.

Wybór klina zależy od materiału podłogi. Na gładkim parkiecie lepiej trzyma klin gumowany lub silikonowy, na wykładzinie dywanowej element drewniany z szorstką powierzchnią. Na płytkach ceramicznych najlepiej sprawdza się twardy plastik z mikrowypustkami.

Kąt nachylenia ma kluczowe znaczenie. Klin powinien być wsuwany spiczastym końcem do wewnątrz, a szeroką podstawą skierowaną do pomieszczenia. Nachylenie około 30-45 stopni względem podłogi zamienia siłę poziomą napierającą na drzwi w pionowy docisk do progu.

Wsunięcie wymaga stabilnego chwytu. Dociśnij dłonią szeroką część klina, jednocześnie drugą ręką kontrolując szczyt. Klin powinien wejść na głębokość 5-7 cm, tak aby punkt ciężkości znalazł się już za krawędzią skrzydła.

Test końcowy polega na silnym popchnięciu drzwi barkiem lub dłonią. Jeśli klin trzyma pozycję i nie wysuwa się, zabezpieczenie jest skuteczne. Jeśli przesuwa się lub wyskakuje, trzeba go wymienić na grubszy lub poprawić kąt nachylenia.

Materiały: co działa, a co zawodzi

Najskuteczniejsze są kliny wykonane z gumy termoplastycznej, drewna bukowego lub poliamidu wzmocnionego włóknem szklanym. Każdy z tych materiałów zapewnia wysoki współczynnik tarcia statycznego na typowej podłodze.

Guma termoplastyczna ma twardość Shore'a A 80-90 i wytrzymuje nacisk nawet do 200 kg bez odkształcenia. Drewno bukowe jest twardsze od sosnowego, ale mniej elastyczne. Poliamid to kompromis: lekki, tani i odporny na wilgoć.

Awaryjnie można użyć grubego zrolowanego ręcznika frotte, mocno złożonej książki w twardej okładce, a nawet buta z twardą, gumową podeszwą. Te rozwiązania działają przy lekkim pchnięciu, ale przy mocniejszym szarpnięciu ustępują. Kluczowa jest masa przedmiotu i jego tarcie o podłogę.

Nie wolno stosować przedmiotów szklanych (słoik, butelka), łatwopalnych (nasączony olejem materiał, aerozol) ani niestabilnych (krzesło, lampka). Pierwsze pękają i tworzą ostre odłamki, drugie stanowią zagrożenie pożarowe, trzecie mogą się przewrócić i zablokować drogę ucieczki.

Klin do drzwi w hotelu, biurze i na wynajmie

W hotelach i pokojach na wynajem problem zaklinowania drzwi pojawia się natychmiast po wejściu do pokoju. Standardowe zamki hotelowe są projektowane pod kątem zgodności z kartą, nie siły mechanicznej, a rama często nie jest przystosowana do blokad klasy antywłamaniowej.

Najskuteczniejsze rozwiązanie w takich warunkach to przenośny klin podróżny wykonany z metalu lub twardego tworzywa. Modele składane mieszczą się w kieszeni plecaka, a po rozłożeniu osiągają długość 18-22 cm i szerokość 3,5-4 cm w najgrubszym fragmencie.

Kryteria wyboru klina podróżnego

Masa własna wpływa na wygodę transportu, ale nie na skuteczność. Lepszym wskaźnikiem jest sztywność materiału i kształt ząbkowanej powierzchni stykowej. Klin aluminiowy z nacięciami co 2 mm trzyma się lepiej niż gładki plastikowy o większej masie.

Mechanizm działania jest taki sam jak w domu: klin wchodzi pod drzwi, opiera się o podłogę i framugę, a siła nacisku generuje tarcie blokujące skrzydło. Jedyna różnica to brak możliwości trwałego montażu.

W biurach i przestrzeniach open space sytuacja wygląda inaczej. Potrzeba izolacji akustycznej i prywatności wymaga rozwiązań trwałych: samoprzylepnych klinów progowych lub blokad montowanych na zawiasach. Ich koszt waha się od 25 do 80 zł, a montaż zajmuje kilkanaście minut.

Scenariusze użycia

W mieszkaniu na wynajem najczęściej pojawia się potrzeba ochrony przed hałasem i przeciągiem. Klin pełni tu podwójną funkcję: blokuje drzwi i tłumi dźwięki z korytarza. Najlepiej sprawdzają się modele z miękką krawędzią, które nie rysują podłogi wynajmowanego lokalu.

W domu z dziećmi i zwierzętami klin zabezpiecza przed przypadkowym otwarciem drzwi balkonowych lub wyjściowych. Warto wybrać model z antypoślizgową podstawą, który utrzyma się nawet przy mocniejszym szarpnięciu futrzastego domownika.

Silny wiatr wiejący w drzwi tarasowe potrafi wygenerować siłę nawet 30-50 kg na skrzydło. Standardowy klin z gumy TPR radzi sobie z takim obciążeniem bez trudu, ale lekki plastikowy element może zostać wypchnięty.

Klin do drzwi antywłamaniowych kiedy wystarczy, a kiedy nie

Drzwi antywłamaniowe klasy RC3 i wyższej mają szczelinę dolną często mniejszą niż 5 mm. Taki odstęp uniemożliwia fizyczne wsunięcie klina, co jest celowym zabiegiem producenta. Drzwi projektowane są tak, aby wytrzymać siłę 450 kg przy próbie wypchnięcia, a każdy dodatkowy element klinowy nie ma tu zastosowania.

Skuteczność klina w drzwiach antywłamaniowych zależy od klasy odporności i typu ramy. W drzwiach klasy RC2, montowanych masowo w mieszkaniach deweloperskich, szczelina dolna wynosi zwykle 1-2 cm, a klin z twardego drewna lub metalu zapewnia dodatkowe 80-150 kg oporu.

Granice skuteczności

Klin nie zastąpi zamka wielopunktowego ani bolców antywyważeniowych. Działa wyłącznie jako uzupełnienie, nie jako samodzielne zabezpieczenie. Próba forsowania drzwi klasy RC3 samym klinem zakończy się wyrwaniem klina, nie otwarciem skrzydła.

Słaba framuga to drugi czynnik ograniczający. Klin przenosi siłę z drzwi na ościeżnicę, a jeśli ta jest zamontowana w miękkim murze z pustostawialnych bloczków, cały wysiłek trafia w najsłabszy punkt. Zamiast blokady intruz po prostu wypchnie framugę razem z drzwiami.

W sytuacji, gdy potrzebne jest realne zabezpieczenie antywłamaniowe, lepiej postawić na łańcuch drzwiowy, zasuwę hakową lub blokadę klamki. Łańcuch wytrzymuje siłę do 300 kg, zasuwa hakowa montowana w podłodze nawet 500 kg, a blokada klamki uniemożliwia naciśnięcie dźwigni od zewnątrz.

Alternatywy dla klina

Łańcuch drzwiowy sprawdza się jako zabezpieczenie dzienne, gdy w mieszkaniu są domownicy. Pozwala uchylić drzwi na 5-7 cm bez ryzyka wtargnięcia. Zasuwa podłogowa to rozwiązanie nocne: blokada aktywowana stopą przed snem, zwalniana rano.

Alarm drzwiowy z czujnikiem kontaktronowym kosztuje od 40 do 200 zł i reaguje na każde otwarcie skrzydła. W połączeniu z klinem daje podwójną ochronę: barierę mechaniczną i sygnał dźwiękowy.

Blokada klamki to najprostsze rozwiązanie w drzwiach wewnętrznych, które mają zabezpieczyć przed dziećmi lub zwierzętami. Element z tworzywa zakładany na klamkę uniemożliwia jej naciśnięcie od strony, po której znajduje się mały użytkownik.

Czego nie używać do klinowania drzwi

Niektóre przedmioty codziennego użytku kuszą jako improwizowane kliny, ale ich właściwości fizyczne i chemiczne czynią je niebezpiecznymi. Świadomość tych ograniczeń chroni zdrowie i mienie skuteczniej niż samodzielne eksperymentowanie.

Materiały zakazane

Szkło w jakiejkolwiek formie (słoik, butelka, kieliszek) pęka pod obciążeniem i tworzy ostre odłamki. Nawet gruba szyba hartowana o grubości 6 mm nie wytrzymuje siły generowanej przez napierające skrzydło drzwiowe.

Materiały nasączone tłuszczem lub olejem (szmata, papier, drewno) mogą ulec samozapłonowi w temperaturze powyżej 300°C. To teoretyczne ryzyko, ale w połączeniu z pożarem domowym staje się realne zagrożenie.

Aerozole i puszki z gazem pod ciśnieniem to materiały wybuchowe. Upadek lub silne ściśnięcie może spowodować rozerwanie pojemnika i zapłon mieszanki gazowo-powietrznej. Klin z puszki po dezodorancie to proszenie się o kłopoty.

Książki w miękkiej oprawie, poduszki, ubrania i inne elementy tekstylne nie blokują drzwi skutecznie. Ich współczynnik tarcia o podłogę jest zbyt niski, a struktura zbyt plastyczna, by utrzymać stabilną pozycję pod obciążeniem.

Czego nie robić podczas klinowania

Nie klinować drzwi stanowiących jedyną drogę ewakuacji. Klatka schodowa, wyjście ewakuacyjne, drzwi do sypialni dziecka te wszystkie miejsca muszą pozostać otwarte lub łatwe do otwarcia w ciągu sekund.

Nie klinować drzwi, które otwierają się na zewnątrz. Klin wchodzi wtedy w szczelinę od strony atakującego, a nie od strony broniącego. Skrzydło dociska klin do progu odwrotnie, wypychając go na zewnątrz zamiast blokować.

Nie stosować klinów uszkodzonych, pękniętych lub odkształconych. Element z mikropęknięciem może się rozpaść pod obciążeniem, a jego fragmenty utkną w szczelinie, utrudniając późniejsze otwarcie drzwi.

Dobór klina do konkretnych drzwi

Różne typy drzwi wymagają różnych rozwiązań. Drzwi wewnętrzne lekkie mają szczelinę 5-10 mm, co wystarczy na cienki klin plastikowy. Drzwi wejściowe do mieszkania w bloku mają szczelinę 10-25 mm, co pozwala na solidny klin drewniany lub metalowy. Drzwi tarasowe przesuwne mają szczelinę wręcz zerową i wymagają blokady mechanicznej w szynie, nie klina pod skrzydłem.

Standardowe drzwi hotelowe i biurowe mają zazwyczaj szczelinę 15-20 mm, a ich skrzydło waży 20-35 kg. Klin musi więc zrównoważyć nie tylko siłę pchnięcia, ale też masę samego skrzydła działającą w kierunku otwarcia.

Normy i przepisy

Polska Norma PN-EN 1627 określa klasy odporności drzwi na włamanie od RC1 do RC6. Klinowanie drzwi klasy RC1 i RC2 jest dopuszczalne jako uzupełnienie, w klasie RC3 i wyżej fizycznie niemożliwe ze względu na konstrukcję.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 nr 75 poz. 690 z późn. zm.) definiuje wymagania dla drzwi ewakuacyjnych. Ich zabezpieczenie nie może utrudniać wyjścia w kierunku ucieczki, co wyklucza stałe klinowanie.

Eurocode 6 (PN-EN 1996) opisuje wymagania dla konstrukcji murowych, w tym mocowań ościeżnic. Siła, z jaką klin obciąża framugę, nie może przekraczać nośności łączników w ścianie w praktyce oznacza to maksymalnie 200-300 kg dla typowej ościeżnicy w ścianie z cegły ceramicznej.

Kiedy wezwać fachowca

Jeśli klin wypada przy każdej próbie, problem leży nie w narzędziu, a w konstrukcji drzwi. Skrzydło może być źle wyregulowane, zawiasy zużyte, a rama osiadła. Ślusarz lub stolarz w ciągu godziny usunie przyczynę.

W drzwiach antywłamaniowych samodzielne klinowanie grozi utratą gwarancji i certyfikatu. Producent zastrzega w umowie, że ingerencja w geometrię skrzydła lub szczeliny unieważnia klasę odporności. Każda modyfikacja powinna być wykonana przez autoryzowanego instalatora.

Gdy drzwi chodzą opornie, skrzypią, nie domykają się do końca lub uderzają o próg, klinowanie nie rozwiąże problemu, a jedynie zamaskuje objawy. Regulacja zawiasów, wymiana uszczelek lub skrócenie skrzydła to działania, które przywracają prawidłową geometrię.

Fizyka działania klina w szczelinie drzwiowej

Zrozumienie mechaniki pozwala dobrać klin optymalnie pod konkretne warunki. Siła potrzebna do wypchnięcia klina zależy od trzech zmiennych: kąta nachylenia, współczynnika tarcia materiału o podłogę i masy samego klina.

Wzór na siłę oporu ma postać F = (μ × m × g) / sin(α), gdzie μ to współczynnik tarcia statycznego, m to masa klina, g to przyspieszenie ziemskie, a α to kąt nachylenia względem podłogi. Przy kącie 30 stopni siła oporu rośnie dwukrotnie w porównaniu z kątem 90 stopni.

Klin aluminiowy o masie 200 g z powierzchnią ryflowaną (μ ≈ 0,7) przy kącie 45 stopni generuje opór około 3,9 N samej masy, ale po uwzględnieniu geometrii dźwigni efektywna blokada wynosi ponad 100 kg. To dlatego nawet lekki klin skutecznie blokuje ciężkie drzwi.

Tarcie to klucz do zrozumienia, dlaczego gładki plastik zawodzi na gładkiej podłodze. Współczynnik tarcia tworzywo-PCV na ceramice wynosi około 0,3, drewno bukowe na ceramice 0,5, a guma TPR na ceramice 0,8. Ta różnica przekłada się na trzykrotną zmianę siły oporu przy identycznym kształcie klina.

Jak zwiększyć skuteczność istniejącego klina

Naklejka z taśmy antypoślizgowej na spodzie klina podnosi współczynnik tarcia o 30-50%. To najprostsza modyfikacja, która zmienia przeciętny klin w solidną blokadę.

Nacięcia lub ząbki na powierzchni stykowej zwiększają tarcie mechaniczne, wbijając się mikroskopijnie w strukturę podłogi. Głębokość nacięć 0,5-1 mm wystarczy, by klin nie ślizgał się nawet na mokrej powierzchni.

Obciążenie klina od góry dodatkowym ciężarem (np. woreczkiem z piaskiem) zwiększa siłę docisku do podłogi. Każdy kilogram dodatkowego obciążenia przekłada się na kilka kilogramów dodatkowego oporu dzięki mnożnikowi siły w klinie.

Klin w kontekście prawnym i ubezpieczeniowym

Towarzystwa ubezpieczeniowe w Polsce traktują zabezpieczenia mechaniczne jako jeden z czynników przy wyliczaniu składki. Certyfikowany zamek klasy C, bolce antywyważeniowe i blokady progu obniżają ryzyko, a tym samym koszt polisy. Klin domowy nie jest tu brany pod uwagę, ale w drzwiach klasy RC2 może być wymieniony w dokumentacji jako uzupełnienie.

W przypadku włamania ubezpieczyciel sprawdza, czy zabezpieczenia odpowiadały klasie drzwi zadeklarowanej w umowie. Jeśli właściciel zainstalował drzwi RC3 i usunął próg, by móc klinować, ubezpieczenie może odmówić wypłaty odszkodowania. Modyfikacje naruszające certyfikat producenta są traktowane jako rażące niedbalstwo.

Wynajem krótkoterminowy (Airbnb, Booking) nakłada na gospodarza obowiązek zapewnienia podstawowych warunków bezpieczeństwa. Brak działającego zamka w drzwiach wejściowych może skutkować negatywnym komentarzem, roszczeniem o odszkodowanie, a w skrajnych przypadkach odpowiedzialnością cywilną.

Statystyki włamań

Według danych Komendy Głównej Policji za 2023 rok odnotowano ponad 57 tysięcy kradzieży z włamaniem w Polsce, z czego około 38% dotyczyło mieszkań w blokach. Najczęściej wybieranym punktem wejścia były drzwi balkonowe (parter i pierwsze piętro) oraz drzwi wejściowe w starszym budownictwie bez certyfikowanych zamków.

Raport Europejskiego Instytutu Bezpieczeństwa Domowego wskazuje, że drzwi z klasą odporności RC2 i wyżej są pokonywane przez włamywaczy czterokrotnie rzadziej niż drzwi bez certyfikatu. Klin domowy nie zmienia klasy drzwi, ale statystycznie opóźnia otwarcie o 30-60 sekund, co wystarcza, by zniechęcić przypadkowego intruza.

Odpowiedzialność za zabezpieczenia w budynkach wielorodzinnych

W spółdzielniach i wspólnotach mieszkaniowych decyzje o wymianie drzwi wejściowych do klatek schodowych podejmuje zarządca na podstawie uchwały. Montaż klina lub innego uchwytu od strony klatki może wymagać zgody administratora, zwłaszcza jeśli element wpływa na drogę ewakuacji.

Przepisy przeciwpożarowe (Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r.) zabraniają blokowania drzwi w sposób utrudniający ich natychmiastowe otwarcie. Klin, zasuwa lub łańcuch zamontowany na stałe w drzwiach prowadzących na klatkę schodową narusza te wymogi.

Praktyczny przewodnik wyboru

Wybór klina zaczyna się od pomiaru szczeliny. Bez tej informacji nawet najlepszy produkt nie spełni swojej funkcji. Miarka, linijka lub szablon z kartonu wystarczą do szybkiej oceny.

Materiał klina powinien odpowiadać typowi podłogi. Guma TPR jest uniwersalna, drewno bukowe wymaga suchej powierzchni, metal najlepiej sprawdza się na twardych podłogach z minimalnym ryzykiem zarysowania.

Masa i wymiary decydują o wygodzie użytkowania. Klin domowy może ważyć 150-400 g, podróżny składany 80-150 g. Zbyt lekki element trudno osadzić stabilnie, zbyt ciężki jest niewygodny w transporcie.

Rekomendacje zakupowe bez marek

W sklepach z wyposażeniem hotelowym i sklepach z narzędziami dostępne są kliny podróżne w cenie 20-70 zł. Modele z aluminium anodowanego z nacięciami antypoślizgowymi sprawdzają się w drzwiach hotelowych i biurowych.

W marketach budowlanych i sklepach z artykułami wykończeniowymi znajdą się kliny progowe z gumy EPDM, przeznaczone do montażu na stałe. Cena waha się od 15 do 50 zł, w zależności od długości i kształtu.

W sklepach internetowych z asortymentem podróżnym popularne są składane kliny z tworzywa ABS w cenie 10-25 zł. To budżetowe rozwiązanie na krótkie wyjazdy, z zapasem na zgubę lub uszkodzenie.

Najczęstsze błędy przy klinowaniu

Najpopularniejszym błędem jest wybór klina o zbyt małym kącie nachylenia. Płaski klin ślizga się pod obciążeniem, bo nie ma wystarczającej dźwigni. Optymalny kąt to 30-45 stopni względem podłogi.

Drugi częsty błąd to klinowanie drzwi otwieranych na zewnątrz. Skrzydło w tym przypadku dociska klin do progu odwrotnie, wypychając go. Rozwiązanie: łańcuch, zasuwa lub blokada klamki po stronie wewnętrznej.

Trzeci błąd to stosowanie klina w drzwiach antywłamaniowych klasy RC3 i wyżej. Szczelina jest tam zbyt mała, a geometria drzwi zaprojektowana tak, by klin fizycznie nie mógł się osadzić. Próba sforsowania geometrii kończy się uszkodzeniem progu lub skrzydła.

Czwarty błąd to montaż klina na stałe w drzwiach stanowiących drogę ewakuacji. Przepisy przeciwpożarowe traktują takie działanie jako poważne naruszenie. Klin musi być łatwy do usunięcia w ciągu sekund, a najlepiej w ogóle nie powinien tam być.

Piąty błędy to ignorowanie stanu podłogi. Mokra, tłusta lub nierówna powierzchnia obniża współczynnik tarcia nawet o 50-70%. Klin, który trzymał suchą powierzchnię, na mokrej może się wysunąć przy pierwszym silniejszym pchnięciu.

Kiedy klin to za mało

Jeśli w mieszkaniu dochodziło już do prób włamania, sama blokada progu nie wystarczy. Potrzebne jest kompleksowe podejście: wymiana zamka na klasę C, montaż bolców antywyważeniowych, ewentualnie rolety antywłamaniowe lub alarm.

W domach jednorodzinnych z oknami na parterze drzwi to tylko jeden z wektorów ataku. Statystyki policyjne wskazują, że około 60% włamań do domów jednorodzinnych odbywa się przez okna, nie drzwi. Klin jest wtedy jednym z wielu elementów systemu.

Wynajem krótkoterminowy wymaga rozwiązań nietrwałych, ale skutecznych. Klin składany to dobry wybór na jedną noc, ale przy dłuższym pobycie warto poprosić gospodarza o wymianę zamka na model z blokadą obrotową lub dodatkową zasuwą.

Checklist przed wyjazdem

Przed każdą podróżą warto mieć przy sobie pięć podstawowych elementów: klin składany, taśmę antypoślizgową, małą latarkę, miarkę i kawałek grubej tektury. Te przedmioty mieszczą się w kieszeni plecaka i rozwiązują większość problemów z drzwiami w nieznanym miejscu.

Po przyjeździe do hotelu lub apartamentu pierwsze kroki to ocena drzwi. Sprawdzenie szczeliny, stanu zamka, obecności łańcucha i jakości framugi zajmuje minutę, a daje wiedzę potrzebną do ewentualnego zabezpieczenia.

Klinowanie powinno odbywać się po każdym wyjściu z pokoju, nawet na krótką chwilę. Kilka sekund wystarczy, by element skutecznie zablokował skrzydło. Nawyk ten zmniejsza ryzyko wtargnięcia niemal do zera.

Czy zmierzyłem szczelinę pod drzwiami? Czy wybrałem klin odpowiedni do materiału podłogi? Czy kąt nachylenia wynosi 30-45 stopni? Czy klin jest w dobrym stanie technicznym? Czy drzwi nie stanowią jedynej drogi ewakuacyjnej?

Każde "tak" zbliża do skutecznego zabezpieczenia. Każde "nie" to sygnał do korekty przed kolejną próbą klinowania. Te pytania warto zadawać sobie przy każdej zmianie lokalizacji.

Materiały i źródła

Dane statystyczne dotyczące włamań pochodzą z raportu Komendy Głównej Policji „Stan bezpieczeństwa w Polsce" za rok 2023 oraz z opracowania Europejskiego Instytutu Bezpieczeństwa Domowego. Klasyfikacja drzwi antywłamaniowych według normy PN-EN 1627:2011. Wymagania dla drzwi ewakuacyjnych na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. Parametry techniczne materiałów klinowych zgodne z kartami katalogowymi producentów tworzyw EPDM i TPR dostępnymi w serwisach branżowych.