Jak zabudować łuk nad drzwiami krok po kroku 2025

Architektoniczny akcent, który od wieków potrafi nadać wnętrzu niezwykłego charakteru – mowa oczywiście o łuku drzwiowym. Dziś zastanawiamy się, jak zabudować łuk nad drzwiami, dodając naszym pomieszczeniom elegancji bez konieczności angażowania ciężkich prac murarskich czy drastycznych zmian konstrukcyjnych. Skrótowa odpowiedź? Łuk nad drzwiami można zbudować, tworząc nowy otwór w ściance działowej z płyt gipsowo-kartonowych lub adaptując istniejący, jeśli nie jest w ścianie nośnej. To rozwiązanie staje się popularne, kiedy pragniemy subtelnie podzielić przestrzeń, zachowując jednocześnie jej otwartość i płynność przechodzenia między strefami. Ale jak w ogóle zabrać się do takiego przedsięwzięcia?

• Planowanie i wymiarowanie łuku oraz konstrukcji
• Niezbędne materiały i narzędzia do budowy łuku z płyt G-K
• Budowa szkieletu z profili stalowych i montaż płyt gipsowo-kartonowych
• Wyginanie i wykańczanie łukowej części zabudowy

Zanim przejdziemy do szczegółów technicznych, spójrzmy na potencjalne podejścia do tematu przez pryzmat kilku kluczowych aspektów. Poniższa analiza skupia się na najpopularniejszych metodach budowy łuku nad drzwiami z użyciem technologii suchej zabudowy (płyt G-K), porównując je pod kątem złożoności i kosztów, bazując na typowych realizacjach amatorskich i profesjonalnych. Analiza obejmuje typowe koszty materiałów dla łuku o szerokości 80-100 cm, z pominięciem kosztów robocizny, narzędzi specjalistycznych (które można wypożyczyć) oraz materiałów wykończeniowych (farby, tapety), które mogą być bardzo zróżnicowane.

Tabela prezentuje uśredniony koszt materiałów, który jasno pokazuje, że samo zbudowanie podstawowej konstrukcji z płyt G-K wraz z łukiem nie jest astronomicznie drogie, zwłaszcza w porównaniu do łuków murowanych czy prefabrykowanych. Kluczowe jest jednak zrozumienie, że koszty te mogą znacząco wzrosnąć w zależności od wybranych narzędzi, specyfiki projektu (nietypowe wymiary, materiały specjalistyczne) oraz, co najważniejsze, precyzji wykonania. Nawet najlepsze materiały nie zagwarantują sukcesu, jeśli braknie cierpliwości przy wykończeniu, a to właśnie ten etap bywa najbardziej czasochłonny i wymagający, potrafiąc podwoić, a nawet potroić całkowite nakłady pracy.

Wyższy koszt materiałów może pojawić się przy zastosowaniu gotowych profili łukowych lub specjalistycznych płyt o zwiększonej elastyczności. Pamiętajmy, że na finalny odbiór wizualny ogromny wpływ ma jakość wykończenia spoin i gładzi, co może wymagać zakupu mas szpachlowych wyższej klasy i dodatkowych narzędzi, jak szlifierki mechaniczne. Choć bazowe materiały są stosunkowo tanie, osiągnięcie idealnej powierzchni bez wprawy wymagać będzie nakładów czasu i ewentualnych poprawek, które również generują koszty (dodatkowa masa, papier ścierny). Warto więc podchodzić do projektu realistycznie, planując nie tylko samą konstrukcję, ale i niezbędny budżet na perfekcyjne wykończenie, które jest wisienką na torcie w przypadku każdej zabudowy z płyt G-K.

Zobacz także: Jak wyregulować drzwi zmywarki Beko w zabudowie krok po kroku (2025)

Planowanie i wymiarowanie łuku oraz konstrukcji

Pierwszym krokiem na drodze do imponującego łuku nad drzwiami jest staranne planowanie i precyzyjne wymiarowanie – to fundament, na którym oprze się cała konstrukcja. Rozpoczynamy od określenia dokładnego przebiegu nowej ścianki działowej, jeśli takową budujemy od zera, co daje nam pełną swobodę w kształtowaniu przestrzeni. Tutaj decydujemy o lokalizacji otworu łukowego, jego szerokości, wysokości oraz, co kluczowe, promieniu samego łuku, który nada mu ostateczny charakter – od subtelnego, płaskiego łuku po bardziej wyrazisty, półkolisty kształt.

Pamiętajmy, że wymiary otworu drzwiowego powinny być dostosowane nie tylko do estetyki, ale przede wszystkim do funkcjonalności – komfortowego przechodzenia przez niego, nawet z większymi przedmiotami. Standardowe szerokości przejść wynoszą od 80 cm wzwyż, choć w przypadku ozdobnych łuków w szerszych przejściach można pomyśleć o nietypowych rozwiązaniach, np. o łuku eliptycznym, rozciągającym się na większej szerokości. Kluczowe jest zaznaczenie osi otworu i odmierzenie symetrycznie szerokości, a następnie zaznaczenie wysokości, do której ma sięgać łuk.

Jeśli adaptujemy istniejący otwór drzwiowy, scenariusz staje się nieco bardziej złożony i, bądźmy szczerzy, bywa źródłem niejednego bólu głowy, jeśli nie podejdziemy do niego metodycznie. Sprawdzenie, czy ściana jest ścianą nośną, jest absolutnie nadrzędne i jeśli mamy jakiekolwiek wątpliwości, bezwzględnie wymagana jest konsultacja z uprawnionym konstruktorem. Próba przerabiania konstrukcyjnych elementów budynku bez fachowej wiedzy to prosta droga do katastrofy budowlanej, a nawet groźniejszych konsekwencji prawnych czy, co gorsza, fizycznych – nikt przecież nie chciałby obudzić się z sufitem w sypialni czy salonie.

Zobacz także: Jak wyregulować drzwi od zmywarki w zabudowie w 2025 roku? Poradnik krok po kroku

Zakładając, że mamy do czynienia ze ścianą działową lub budujemy nową, swobodnie przechodzimy do etapu przenoszenia wymiarów na podłogę i sufit, co ułatwi późniejszy montaż profili prowadzących UW. Niezwykle pomocne okazuje się przygotowanie szablonu łuku w skali 1:1 – możemy go narysować na dużej kartce papieru, kartonie, a nawet na fragmencie płyty G-K, używając sznurka przymocowanego w centrum łuku jako cyrkla. Szablon ten posłuży nam nie tylko do wyrysowania kształtu na profilach czy płytach, ale także do precyzyjnego wygięcia elementów konstrukcyjnych i weryfikacji ich kształtu w trakcie prac.

Precyzja jest tu cnotą – pomyłka o zaledwie centymetr na etapie wymiarowania może skutkować widoczną asymetrią łuku, która będzie rzucać się w oczy przez lata, dręcząc nas za każdym razem, gdy spojrzymy w górę. Weźmy pod uwagę grubość zastosowanych materiałów, w szczególności płyty G-K (standardowo 12.5 mm), masy szpachlowej i ewentualnie tynku dekoracyjnego – te warstwy dodają centymetry do finalnych wymiarów, co musi zostać uwzględnione przy projektowaniu szerokości konstrukcji i rozmiaru otworu przed wykończeniem. Studzić nasz zapał do szybkiego tempa powinien przykład klienta, który nie uwzględnił grubości masy i tynku, w efekcie czego jego łuk wyglądał, jakby "uciekał" na jedną stronę o nieprzyjemne 5 mm – detal, a potrafi zepsuć cały efekt ciężkiej pracy.

Rozważmy także funkcję, jaką łuk ma pełnić – czy ma to być tylko przejście, czy może planujemy zainstalować w nim dodatkowe oświetlenie (np. LED wzdłuż łuku)? W takim przypadku konieczne jest uwzględnienie dodatkowej przestrzeni na okablowanie i oprawy świetlne już na etapie planowania, a także zaplanowanie trasy kabli do najbliższej puszki elektrycznej czy zasilacza. Projekt oświetleniowy powinien być spójny z całą zabudową, a miejsca instalacji oświetlenia punktowego (np. halogenów w górnej, prostej części nad łukiem) wymagają dodatkowych wzmocnień w szkielecie konstrukcji.

Zobacz także: Jak wyregulować drzwi zmywarki Electrolux w zabudowie

Pamiętajmy również o kwestiach praktycznych, takich jak np. możliwość późniejszego montażu karnisza w pobliżu otworu łukowego – jeśli planujemy zasłony czy firany w tej przestrzeni. Niby drobiazg, ale lepiej pomyśleć o tym zawczasu, aby nie odkryć po fakcie, że łuk koliduje z zaplanowaną dekoracją okna czy tarasu. Całość powinna stanowić harmonijną kompozycję, a planowanie i wymiarowanie to właśnie ten moment, kiedy mamy ostatnią szansę, by wszystko zgrać w idealną całość przed przystąpieniem do prac fizycznych. Podejdźmy do tego etapu z analitycznym chłodem inżyniera i kreatywną wizją artysty – tylko wtedy łuk będzie nie tylko trwały, ale i piękny.

Niezbędne materiały i narzędzia do budowy łuku z płyt G-K

Budowa solidnej i estetycznej zabudowy z płyt gipsowo-kartonowych, w tym tak finezyjnego elementu jak łuk, wymaga nie tylko wiedzy i precyzji, ale także odpowiedniego zaplecza materiałowego i narzędziowego. Nie oszukujmy się, bez właściwych elementów, nawet największy entuzjasta majsterkowania poczuje się jak ryba bez wody, próbując np. wygiąć suchą płytę bez odpowiedniej techniki czy narzędzi. Na naszej liście zakupów materiałowych królują przede wszystkim profile stalowe – podstawa każdej konstrukcji G-K, tworząca solidny szkielet, do którego mocowane są płyty.

Zobacz także: Ukryte drzwi do spiżarni w zabudowie – 2025 – Pomysły

W przypadku standardowej ścianki działowej wykorzystujemy głównie profile typu UW (profile obwodowe, montowane do podłogi i sufitu) oraz CW (profile pionowe, stojące, montowane w profilach UW), zazwyczaj o standardowych szerokościach 50, 75 lub 100 mm, w zależności od planowanej grubości ściany i wymagań akustycznych czy izolacyjnych. Przy budowie łuku niezbędny staje się również specjalny, elastyczny profil stalowy, przeznaczony do formowania krzywizn, choć równie często, z powodzeniem i niższym kosztem, wykorzystuje się profile UW nacięte w odpowiednich odstępach, co pozwala na ich swobodne gięcie.

Nieodzownymi elementami są także płyty gipsowo-kartonowe – najczęściej standardowe, typu A, o grubości 12.5 mm. To one tworzą właściwą płaszczyznę ścianki. Do zabudowy łuku, a dokładniej do wygięcia paska tworzącego spodnią część łuku, przydają się płyty o tej samej grubości, które następnie poddaje się procesowi nawilżania, aby stały się plastyczne. Na rynku dostępne są także specjalne, cieńsze (np. 6 mm) lub bardziej elastyczne płyty przeznaczone do tworzenia krzywizn, ale standardowe 12.5 mm po odpowiednim przygotowaniu są w większości przypadków wystarczające i bardziej ekonomiczne.

Mocowanie wszystkich elementów wymaga odpowiednich łączników: wkrętów do profili stalowych (tzw. pchełki, zazwyczaj 3.5 x 9.5 mm), wkrętów do płyt G-K (do mocowania płyt do profili stalowych, o długości np. 25 mm, czarnych, samogwintujących się w gips), a także kołków rozporowych lub kotew stalowych, jeśli profile UW montujemy do podłogi czy sufitu z betonu lub cegły. Szacunkowo, na budowę ścianki z łukiem o standardowych wymiarach potrzeba od kilkudziesięciu do kilkuset wkrętów, w zależności od gęstości rozmieszczenia profili i wielkości zabudowy; opakowanie 500 sztuk wkrętów do G-K to zazwyczaj dobry punkt wyjścia.

Zobacz także: Jak zabudować szybę w drzwiach

Do wykończenia łuku i całej zabudowy z płyt G-K niezbędne są masy szpachlowe: masa startowa do wypełnienia spoin między płytami oraz zatopienia taśmy zbrojącej i wkrętów, oraz masa finiszowa (gładź) do uzyskania idealnie gładkiej powierzchni. Warto zainwestować w system dwu- lub trójwarstwowego szpachlowania dla optymalnego efektu. Nie zapomnijmy o taśmie zbrojącej do spoin – tradycyjna papierowa jest skuteczna, ale wymaga precyzji w aplikacji. Do łuków często stosuje się specjalne taśmy zbrojące (np. papierowe z wkładką metalową do krawędzi prostych lub elastyczne siatki/flizeliny do krzywizn), które ułatwiają zachowanie równej linii łuku. Warto rozważyć taśmy zbrojące wykonane z materiałów syntetycznych, które są bardziej odporne na pękanie i lepiej układają się na krzywiznach.

Przechodząc do narzędzi, bez wiertarki z odpowiednim osprzętem (końcówki do wkrętów, wiertła do metalu i betonu) ani rusz – to nasze główne narzędzie pracy. Potrzebna będzie także szlifierka do profili stalowych (tzw. kątówka) lub nożyce do blachy, aby precyzyjnie dociąć profile na wymiar i wykonać niezbędne nacięcia w profilu UW przeznaczonym do gięcia łuku. Przyda się również nożyk do tapet lub specjalistyczny nóż do płyt G-K, niezbędny do precyzyjnego wycinania kształtów, oraz ołówek, miara zwijana (minimum 5 m), poziomica (najlepiej długa na co najmniej 1.5-2 m oraz krótsza do detali) i kątownik. Nie można zapomnieć o narzędziach do obróbki płyt G-K po ich zamontowaniu: pace i szpachelki (różne szerokości – od wąskiej do szerszej), gąbka do nawilżania płyt (jeśli planujemy giąć standardowe płyty), papier ścierny (gradacje od P80/100 do P180/240) i odpowiednie narzędzia do szlifowania – ręczny bloczek lub, dla wygody i lepszego efektu na dużych powierzchniach, szlifierka oscylacyjna lub dedykowana szlifierka do G-K z odkurzaczem, co znacząco ograniczy ilość pyłu.

Dodatkowo, do pracy z płytami G-K, zwłaszcza przy obróbce krawędzi i szpachlowaniu, mogą być pomocne takie narzędzia jak: zdzierak do krawędzi płyt (tzw. obcinak do G-K), strug do płyt G-K, czy paca do narożników. Warto także pomyśleć o odzieży ochronnej, okularach i masce przeciwpyłowej – szlifowanie gładzi generuje mnóstwo drobnego pyłu, który jest szkodliwy dla dróg oddechowych. Bezpieczeństwo przede wszystkim. Zgromadzenie wszystkich wymienionych materiałów i narzędzi to spory wydatek jednorazowy, ale większość z nich to uniwersalne narzędzia, które posłużą nam przy wielu innych pracach remontowo-budowlanych. Prawidłowo skompletowany zestaw to połowa sukcesu, druga połowa to staranność wykonania.

Budowa szkieletu z profili stalowych i montaż płyt gipsowo-kartonowych

Mając gotowy plan, wymiary i niezbędne materiały, przystępujemy do serca operacji – budowy szkieletu, który nada kształt naszej zabudowie z łukiem. Zaczynamy od precyzyjnego wyznaczenia linii prowadzących ścianki na podłodze i suficie, używając miarki, poziomicy laserowej (jeśli dysponujemy) lub tradycyjnej poziomicy i ołówka. Linii tych powinny być idealnie pionowe, stąd niezbędne jest użycie pionu (tradycyjnego lub laserowego) lub poziomicy co najmniej 2-metrowej długości. To kluczowe dla pionowości całej konstrukcji.

Profile UW, pełniące rolę szyn, montujemy do podłogi i sufitu wzdłuż wyznaczonych linii, używając odpowiednich kołków montażowych lub kotew, w zależności od materiału podłoża (beton, cegła, drewno). W przypadku montażu na podłodze, warto zastosować taśmę akustyczną pod profilami UW, która ograniczy przenoszenie drgań i dźwięków do podłogi i niższych kondygnacji, choć nie jest to element obowiązkowy, zwłaszcza w przypadku prostych ścianek bez specjalnych wymagań akustycznych. Profile mocujemy solidnie, w odstępach ok. 50-80 cm, w zależności od zaleceń producenta profili.

Następnie przystępujemy do montażu profili pionowych CW. Wkładamy je w szyny UW na podłodze i suficie, ustawiając je w pionie za pomocą poziomicy i mocując je do profili UW przy pomocy wkrętów do profili (pchełek). Standardowy rozstaw profili pionowych wynosi 60 cm (środek-środek), co odpowiada szerokości płyt G-K (120 cm) i zapewnia solidne podparcie dla krawędzi płyt. Przy montażu płyt w pionie, krawędzie płyt powinny wypadać dokładnie na środku profili CW.

W miejscu planowanego otworu drzwiowego i łuku, wymagane są profile wzmacniające. Po obu stronach otworu montujemy dodatkowe profile CW, które tworzą boki prostokątnej części przejścia. Na wysokości górnej krawędzi prostokątnej części otworu montujemy poziomy profil CW (lub UA - profil wzmocniony), który będzie służył jako nadproże. Profile pionowe boczne powinny być zakotwione w nadprożu oraz w profilu UW podłogowym, a nadproże w profilach CW pionowych, tworząc stabilną ramę otworu. To zapobiegnie pękaniu G-K w rogach otworu, co jest częstą usterką przy niedostatecznym wzmocnieniu.

Przechodzimy do montażu płyt gipsowo-kartonowych. Arkusze G-K przycinamy na wymiar (zazwyczaj 2-3 cm krócej od wysokości pomieszczenia, aby łatwiej je było wsunąć i umożliwić lekkie ruchy konstrukcji) i przykręcamy do szkieletu z jednej strony ścianki, używając wkrętów do G-K w odstępach ok. 20-30 cm wzdłuż profili pionowych i poziomych. Płyty montujemy pionowo. Pamiętajmy, aby wkręty były lekko zagłębione w powierzchni płyty, ale nie przebijały kartonu z drugiej strony, co ułatwi późniejsze szpachlowanie. Krawędzie płyt powinny stykać się na środku profila CW.

Po zamontowaniu płyt z jednej strony, na powierzchni tej ścianki rysujemy dokładny kształt planowanego otworu drzwiowego i łuku, korzystając z wcześniej przygotowanego szablonu lub cyrkla (sznurek z ołówkiem). Ostrym nożykiem do G-K precyzyjnie wycinamy otwór w płycie. Nacięcia wykonujemy wzdłuż linii, łamiąc płytę, a następnie przecinając karton z drugiej strony. Robimy to z obu stron, po jednej stronie montujemy G-K i wycinamy otwór, a po drugiej robimy to samo. Może być konieczne kilkukrotne przejechanie nożykiem po tej samej linii, aby przeciąć gips.

Teraz czas na przygotowanie profilu do formowania łuku – zazwyczaj używamy profilu UW. Nacinamy boczne ścianki profila co 2-4 cm, w zależności od promienia łuku – im mniejszy promień (mocniej wygięty łuk), tym gęstsze nacięcia muszą być, aby profil mógł swobodnie przyjąć krzywiznę. Nacięcia wykonujemy nożycami do blachy. Wygięty profil UW (lub elastyczny profil łukowy, jeśli zdecydowaliśmy się na to rozwiązanie) montujemy od tyłu wyciętego otworu w płycie G-K (tej, którą zamontowaliśmy jako pierwszą), przykręcając go do krawędzi płyty wokół łukowego otworu za pomocą krótkich wkrętów do G-K. Profil ten powinien wystawać od tyłu na odległość równą grubości płyty G-K, którą zamontujemy z drugiej strony, oraz grubości paska G-K, który wypełni spodnią część łuku – czyli zazwyczaj ok. 2 x 12.5 mm = 25 mm.

Następnie montujemy pas płyt G-K (zazwyczaj 12.5 mm grubości, przycięty na odpowiednią szerokość, równą grubości ścianki) do wewnętrznej, pionowej strony profili pionowych tworzących boki otworu. Ten pas tworzy wewnętrzną "grubość" ścianki po bokach otworu. Teraz montujemy płyty G-K po drugiej stronie szkieletu, przykręcając je do profili CW, podobnie jak zrobiliśmy to po pierwszej stronie. Na tej drugiej stronie, już po zamontowaniu płyty, wycinamy otwór, odrysowując jego kształt z pierwszej, gotowej strony otworu, który stanowi już nasz wzorzec.

Mając gotowe obłożenie prostych części ścianki z obu stron i wycięte otwory, pozostaje nam przygotować i zamontować pasek płyty G-K, który zamknie spodnią część łuku. To najbardziej wymagający etap montażowy. Pasek G-K o szerokości równej grubości zabudowy (np. 10 cm dla profili CW 75 mm + dwie płyty 12.5 mm) należy wygiąć. Najprostszą metodą jest nawilżenie strony kartonowej, którą będziemy zginać, za pomocą gąbki z wodą. Nie moczymy gipsu na wylot! Delikatne nawilżanie po kilku minutach czyni płytę elastyczną. Można również użyć specjalnych wałków kolczastych, które perforują karton, ułatwiając penetrację wody i gięcie, ale to wymaga ostrożności, by nie zniszczyć rdzenia gipsowego. Pasek gięty powoli, aby nie złamać gipsu.

Tak przygotowany, elastyczny pasek G-K ostrożnie przykręcamy do naciętego profilu UW, zamontowanego wokół łuku. Zaczynamy od jednego końca łuku, powoli kształtując pasek wzdłuż krzywizny i przykręcając go wkrętami do G-K, gęsto rozmieszczonymi (np. co 10-15 cm), aby idealnie przylegał do profilu. Gdy pasek jest zamocowany wzdłuż całego łuku, docinamy jego nadmiar na długości i szerokości. Cała konstrukcja szkieletu i obłożenia płytami G-K jest gotowa do etapu wykańczania. Pamiętaj, by każdy krok wykonywać z należytą starannością – pospiesz się powoli, jak mawia stare przysłowie, bo błędy na tym etapie mogą być trudne i kosztowne do naprawienia w przyszłości.

Wyginanie i wykańczanie łukowej części zabudowy

Szczytowym osiągnięciem naszej pracy, zarazem jej najbardziej artystyczną i wymagającą cierpliwości częścią, jest precyzyjne wygięcie materiałów i ich finalne wykończenie, które zdecyduje o estetyce całego przedsięwzięcia. Proces wyginania profilu stalowego, o którym wspominaliśmy wcześniej, czyli profilu UW, opiera się na prostym, choć sprytnym mechanizmie osłabienia jego struktury. Nacinanie bocznych ścianek profilu pozwala na pokonanie sztywności metalu i uformowanie go w pożądany łuk. Jak głębokie i jak częste powinny być nacięcia? To zależy od promienia krzywizny – dla łuku o promieniu rzędu 30-40 cm nacięcia co 2 cm są zazwyczaj wystarczające, ale przy mniejszych promieniach może być konieczne zagęszczenie cięć nawet do 1.5 cm.

Samo wyginanie sprowadza się do powolnego, równomiernego nadawania kształtu naciętemu profilowi, najlepiej poprzez przymierzanie go do gotowego szablonu łuku, aby uzyskać idealną krzywiznę. Po wygięciu profil ten mocujemy do krawędzi otworu, jak opisano w poprzednim rozdziale. Prawdziwe wyzwanie pojawia się przy formowaniu paska płyty G-K, który tworzy spodnią, widoczną część łuku. Metoda nawilżania, choć skuteczna, wymaga wyczucia – zbyt mało wody i płyta się złamie, zbyt dużo i rdzeń gipsowy się rozpadnie, czyniąc pasek bezużytecznym. Testowanie na małym kawałku materiału to zawsze dobry pomysł, zanim zniszczymy długi, precyzyjnie przycięty pasek.

Inna metoda na formowanie łuku z G-K, zwłaszcza przy dużych promieniach lub gdy obawiamy się łamania, to zastosowanie wielu cienkich warstw płyty G-K (np. 6 mm grubości), przykręcanych jedna na drugiej. Każda cienka warstwa jest elastyczniejsza od standardowej 12.5 mm płyty, co ułatwia jej gięcie. Minusem tej metody jest większe zużycie materiału i konieczność precyzyjnego nakładania kolejnych warstw, ale często pozwala ona uzyskać gładszą i bardziej stabilną krzywiznę, zwłaszcza w rękach mniej doświadczonych majsterkowiczów. "Kto smaruje, ten jedzie" – tutaj kto metodycznie nakłada warstwy, ten zyskuje gładki łuk.

Po zamontowaniu wszystkich płyt i paska łukowego, przychodzi czas na etapy wykończeniowe, które są decydujące dla końcowego efektu estetycznego. Pierwszym krokiem jest szpachlowanie. Spoiny między płytami, miejsca wkrętów oraz krawędzie łuku muszą zostać wypełnione masą szpachlową. To właśnie łukowa krawędź stanowi największe wyzwanie. Aby ją wzmocnić i nadać idealną krzywiznę, stosuje się specjalne taśmy zbrojące – często elastyczne siatki z włókna szklanego lub syntetyczne taśmy zbrojące, przeznaczone do łuków. Taśmę zatapia się w pierwszej warstwie masy szpachlowej, równomiernie ją dociskając i usuwając nadmiar masy. Alternatywą dla łuków jest użycie specjalnych, giętych narożników z tworzywa sztucznego lub metalu, które są mniej elastyczne, ale nadają bardzo precyzyjną krawędź.

Po wyschnięciu pierwszej warstwy masy szpachlowej i taśmy, nakładamy kolejne warstwy masy (masa finiszowa/gładź), które wyrównają powierzchnię, maskując spoiny i wkręty, tworząc płynne przejście między płytami a łukiem. Zazwyczaj wymagane są co najmniej dwie warstwy gładzi na większości powierzchni, a w przypadku łuku często trzy lub nawet cztery cienkie warstwy, aplikowane z coraz większą precyzją i na coraz większej szerokości, aby uzyskać idealnie gładką, wypukłą formę. Każda kolejna warstwa może być nakładana dopiero po całkowitym wyschnięciu poprzedniej – ten etap wymaga cierpliwości; pośpiech prowadzi do pęknięć i smug.

Między poszczególnymi warstwami szpachlowania, a obowiązkowo po nałożeniu ostatniej, konieczne jest szlifowanie powierzchni, aby usunąć wszelkie nierówności, zgrubienia i smugi. Zaczynamy od grubszej gradacji papieru ściernego (np. P100 lub P120) do usunięcia większych defektów, kończąc na drobniejszej (P180 lub P220), aby wygładzić powierzchnię na lustro. Szczególnie łuk wymaga precyzyjnego szlifowania ręcznego lub z użyciem małych narzędzi oscylacyjnych, aby nie spłaszczyć jego krzywizny. Pyłu będzie mnóstwo, więc maska i okulary ochronne są obowiązkowe – pył gipsowy to nasz cichy wróg numer jeden na tym etapie.

Po zakończeniu szlifowania cała powierzchnia zabudowy powinna zostać odpylona (np. za pomocą odkurzacza z końcówką szczotkową) i zagruntowana. Gruntowanie zapewnia lepszą przyczepność farby lub tapety, wyrównuje chłonność powierzchni i zapobiega powstawaniu plam. Jest to krok często pomijany przez amatorów, co mści się nierównym kolorem farby i widocznymi przejściami między szpachlowaną powierzchnią a płytą G-K. Z doświadczenia wiemy, że pominięcie gruntowania to jak próba budowy domu bez fundamentów – w końcu wyjdą na jaw problemy, zazwyczaj w najmniej oczekiwanym momencie, czyli po pomalowaniu ściany.

Ostatnim etapem jest wykończenie docelowe łuku i ścianki – malowanie, tapetowanie lub zastosowanie innych technik dekoracyjnych, jak stiuk czy tynk strukturalny. W przypadku łuku, malowanie wymaga precyzji i użycia odpowiednich narzędzi (mały wałek, pędzel do detali), aby pokryć całą powierzchnię równomiernie. Jeśli zdecydujemy się na tapetę, w przypadku łuku stosuje się specjalne, elastyczne tapety lub technikę nacinania standardowej tapety, aby mogła się układać wzdłuż krzywizny, choć jest to trudne i nie zawsze daje idealny efekt. Farba jest zazwyczaj najprostszym i najbardziej efektownym rozwiązaniem dla większości łuków. Cały proces wykończenia wymaga cierpliwości i uwagi na detale, ale to właśnie on przekształca surową konstrukcję w elegancki, harmonijny element wnętrza. Nic tak nie satysfakcjonuje, jak widok perfekcyjnie wykończonego łuku, który zdaje się być tam od zawsze.